บทที่ 642

"หยุด! นี่พวกคุณกำลังทำอะไร!"

ครัฟต์ตวาดเสียงดัง

หลังจากสิ้นเสียงของครัฟต์ บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้าไปกวัดแกว่งกระบองไฟฟ้าใส่พวกของหม่าเจียเฉิงราวกับหมาล่าเนื้อ

“พวกคุณอย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง เรื่องระหว่างพวกเรา เราจัดการเองได้ พวกคุณไปนั่งดูอยู่เฉย ๆ ซะเถอะ”

“อย่านึกพวกต่างชาติอย่างพวกแกจะเก่งนักนะ ถ้าพวกแกกล้าไม่เคารพพวกเราจริงๆ อีกเดี๋ยวจะพวกแกจะได้เห็นดีกันแน่!”

พวกคุณชายเศรษฐีตะโกนใส่บอดี้การ์ดที่พุ่งเข้ามา เมื่อมีกลุ่มโจรเป็นไพ่ตาย พวกคุณชายเศรษฐีก็มีความมั่นใจขึ้นมาว่าตนแข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย

หม่าเจียเฉิงมองหลี่โม่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ไอ้ขยะ แกนี่ไม่เลวเลยนะ แกคิดว่าตัวเองได้คบค้ากับพวกต่างชาติแล้วจะอยู่เหนือกว่าคนอื่นงั้นสินะ? ฉันจะบอกให้ว่ามันไม่มีทาง วันนี้แกต้องคุกเข่าและเลียรองเท้าของฉันซะ”

ไม่ทันที่หลี่โม่จะตอบกลับ หม่าเจียเฉิงก็พาพวกคุณชายเศรษฐีเดินไปหาครัฟต์

พวกบอดี้การ์ดของครัฟต์ตั้งแถวเป็นขบวนทัพ จ้องเขม็งไปที่พวกหม่าเจียเฉิงอย่างดุร้าย

หวงจื่อซวนย่องพาพวกลูกเศรษฐีของกรุงโซลหลบไปอีกด้าน และปะปนกับพวกเซเลบสาว

ด้วยสถานการณ์ที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ หวงจื่อซวนรู้สึกว่าพวกตนไม่สามารถเข้าไปยุ่งด้วยได้อีกต่อไป หากเข้าไปยุ่งก็เป็นไปได้มากว่าจะไม่คุ้มเสียทั้งสองฝ่าย

“พี่ซวน ไอ้หลี่โม่คนนี้เป็นใครกันแน่? ทำให้คนต่างชาติไปให้การสนับสนุนมันได้ยังไง นี่ก็แทบจะเปิดศึกเพื่อหลี่โม่อยู่แล้ว”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นอย่างตอนนี้ ฉันคงไม่มาที่นี่แน่นอน”

หวงจื่อซวนเอ่ยอย่างนึกเสียใจ