บทที่ 651

หัวหน้ารปภ.คอยสังเกตการณ์ข้างนอก

เมื่อเห็นพวกอันธพาลตั้งท่าจะโจมตีและนำบาซูก้าออกมาสองกระบอก รปภ.ก็อุทานว่า "คุณพระช่วย! พวกมันเอาบาซูก้าออกมาแล้ว ผมขอแนะนำให้พวกคุณออกไปยอมจำนนด้วยการเอามือวางไว้บนหัวดีกว่านะครับ!"

เมื่อเผชิญกับการคุกคามจากอำนาจอาวุธที่หนักหน่วง รปภ.ต่างหมดหวังอย่างสิ้นเชิงและรู้สึกว่าเกินกว่ากำลังของมนุษย์จะต้านทานได้

คลัฟต์เอามือกุมศีรษะและพยายามขดตัวเป็นลูกบอล วิธีนี้ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นเล็กน้อย

"แม่งเอ๊ย ฉันจะไม่ยอมแพ้ ถ้าฉันออกไป ฉันก็ตายน่ะสิ พวกแกต้องคุ้มกันฉัน!”

เสียงของคลัฟต์เปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้

หวงจื่อซวนและคนอื่น ๆ มองไปที่บาซูก้าและรู้สึกหวาดกลัวมากกว่าเดิมอีก หลาย ๆ คนก็เริ่มร้องไห้คร่ำครวญ

“หมดกัน ทำไมฉันต้องมาร่วมงานเลี้ยงที่น่ากลัวแบบนี้ด้วยวะเนี่ย ฉันไม่น่ามาเลย”

“เมื่อกี้เราไม่ควรยืนดูพวกมันดูถูกคุณชายหม่าเลย ตอนนี้คุณชายหม่าเลยโกรธ กลัวว่าพวกเราทุกคนจะถูกฝังไปกับพวกมันด้วยน่ะสิ”

"ใครจะมาช่วยพวกเราได้บ้าง ไม่รู้ว่าการคำนับคุณชายหม่าจะทำให้เขาหม่าปล่อยเราไปไหม"

พวกอันธพาลแสดงสายตาด้วยความรังเกียจ ในสายตาของพวกเขาแขกผู้มีเกียรติเหล่านี้ก็ไม่ต่างอะไรจากหมูโสโครก

หม่าเจียเฉิงเล่นกับปืนพกในมือของเขา และมองไปที่ลานชั้นในด้วยสายตาที่ไม่พอใจ "พี่เฉียง บาซูก้าจำเป็นต้องใช้ไหม ถ้าฆ่าพวกมันตายกันหมดก็ไม่สนุกน่ะสิ"

“ไม่ต้องห่วง แค่ทำให้พวกมันกลัว คุณไม่รู้เหรอว่าการทำให้ผู้คนหวาดกลัวสนุกกว่าเยอะ”

รอยยิ้มที่น่ากลัวฉายบนใบหน้าของจางเฉียง

หลี่โม่มองดูสถานการณ์ข้างนอกและเห็นพวกอันธพาลเริ่มโหลดบาซูก้า เขารู้ว่าไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไป หากอีกฝ่ายใช้บาซูก้าจริง ๆ หลี่โม่จะไม่มีทางเปลี่ยนสถานการณ์ได้

“รอจนกว่าผมจะกลับมารับคุณนะ”