บทที่ 65

ทุกคนตกตะลึง สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

ทำไมสัญญาใหม่ส่งมาเร็วขนาดนี้?

เมื่อกี้ยังคงคุยเรื่องหลี่โม่กันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมีคนมาส่งสัญญาให้ที่หน้าประตู

หวังฟางและฉวีเทียนไห่ตกตะลึง สีหน้าของพวกเขาเอาจริงเอาจังมาก

กู้หยุนหลานรับสัญญา และเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

เป็นหลี่โม่จริงเหรอ?

แต่หวังฟางตะโกนออกมาอย่างรวดเร็วว่า “หยุนหลาน ยังไม่รีบขอบคุณเทียนไห่อีก นี่่คงจะเป็นความช่วยเหลือของเทียนไห่แน่นอน ไม่อย่างนั้น ลูกคิดว่าไอ้ไร้ประโยชน์หลี่โม่เป็นคนทำเหรอ?”

หวังฟางยิ้มด้วยความปีติ เธอมองไปที่ฉวีเทียนไห่และพูดด้วยความขอบคุณ "เทียนไห่ เราเป็นหนี้เธอจริง ๆ น้าไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีเลย"

ฉวีเทียนไห่ตกตะลึง แต่ก็ตอบสนองอย่างฉับพลัน เขาค่อย ๆ ยิ้ม และพูดว่า "คุณน้าครับ ไม่เป็นไรครับ นี่มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ขอแค่ให้หยุนหลานมีความสุขก็พอครับ"

ฉวีเทียนไห่ก็สงสัย พ่อของเขาบอกว่าเรื่องนี้พ่อเขาช่วยไม่ได้ แต่ทำไมสัญญาใหม่ถึงมาเร็วขนาดนี้?

กู้หยุนหลานถือสัญญา หลังจากได้ยินคำพูดของหวังฟาง เธอก็ของคุณฉวีเทียนไห่ "คุณเทียนไห่ ขอบคุณมากสำหรับเรื่องนี้ ฉันจะตอบแทนคุณในอนาคตนะคะ"

เมื่อฉวีเทียนไห่ได้ยินแบบนั้น เนื่องจากกู้หยุนหลานเป็นคนพูดแบบนี้ออกมา แล้วทำไมเขาถึงไม่ใช้โอกาสนี้ล่ะ?

“ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรครับ คุณหยุนหลาน แค่ผมได้ช่วยคุณผมก็ดีใจมากแล้ว เพราะผมชอบคุณ”

ฉวีเทียนไห่ก็กล้าหาญเหมือนกัน เพราะเขาพูดต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งสอง และคว้ามือเล็ก ๆ สีขาวที่ละเอียดอ่อน และอ่อนนุ่มของกู้หยุนหลาน

กู้หยุนหลานหน้าแดงก่ำ เธอดึงมือออก และเอามือมาทัดผมของเธอ แล้วพูดว่า "อย่าพูดอะไรไร้สาระเลยค่ะ... "

ฮ่าฮ่า

ฉวีเทียนไห่เอามือที่จับมือของกู้หยุนหลานมาสัมผัสจมูกของเขา ปลายจมูกของเขายังคงได้กลิ่นหอมจากมือของเธอ ช่างมีเสน่ห์จริง ๆ

ผู้หญิงคนนี้ เขาต้องได้เธอมา!

หลังจากนั้น เขาก็นั่งอยู่ที่นี่จนถึงตอนเย็นจนหลี่โม่กลับมา

ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา เขาก็เห็นฉวีเทียนไห่ยังนั่งหน้าด้านอยู่ที่บ้าน สีหน้าของเขาก็ดูไม่พอใจ

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เขามองไปที่กู้หยุนหลาน และถามเบา ๆ ว่า "เป็นอย่างไรบ้าง สัญญาใหม่ส่งมาแล้วใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ทั้งกู้หยุนหลาน ฉวีเทียนไห่ หวังฟาง และกู้เจี้ยนหมินต่างก็ตกตะลึงกับคำพูดของหลี่โม่ และต่างมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

กู้หยุนหลานไม่ได้รู้สึกแปลกใจมาก แต่หัวใจของเธอกลับรู้สึกอบอุ่น