บทที่ 663

เมื่อเห็นท่าทางจำใจของครัฟต์ ฉินเจี้ยนจางก็ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น คราวนี้นับว่าเขารอดตัวไปได้อย่างราบรื่นแล้ว

ตราบใดที่ทีมของแอ็งเคอร์ไม่มา ฉินเจี้ยนจางรู้สึกว่าตนนั้นไร้ซึ่งคู่ต่อกรแล้วในประเทศนี้

“ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าพวกคุณจะโชคไม่ดีเท่าไหร่นะ ถ้าทีมของแอ็งเคอร์ไม่มา ในโลกนี้ก็ไม่มีใครที่เอาชนะผมได้แล้ว พวกคุณเตรียมตัวแพ้และล้มละลายได้เลย”

กู้เจี้ยนกั๋วหน้าถอดสีซีดเผือดทันที เขารู้สึกว่านี่คือเวลาจบเห่ของตระกูลกู้แล้ว

"ทำทั้งหมดนี่ไปเพื่ออะไรกันแน่? ทำไมพวกคุณต้องหมายหัวตระกูลกู้ของเราด้วย พวกเราไปทำให้ใครขุ่นเคือง!"

กู้เจี้ยนเจียงถามอย่างอดไม่ได้

“ในพวกคุณใครที่ไปทำให้คนอื่นขุ่นเคืองก็น่าจะรู้ตัวเองดี ผมขอไม่พูดให้มากความ ขอให้สนุกกับช่วงเวลาสุดท้ายของพวกคุณให้ดีแล้วกัน งานแถลงข่าวอาจจะจัดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้”

ฉินเจี้ยนจางพูดอย่างลำพองใจ ราวกับเป็นแม่ทัพที่มีชัยในศึกใหญ่ก็ไม่ปาน หลังจากจึงหันหลังกลับไปอย่างหน้าเชิดอกผึ่ง เตรียมจะพาลูกน้องของตนกลับไปเพื่อแจ้งข่าวดีแก่หม่าเต๋อฝู

กู้หยุนหลานเหลือบมองหลี่โม่เล็กน้อย ริมฝีปากของเธอกระตุกเบา ๆ คิดอย่างจะพูดอะไรบางอย่างกับหลี่โม่ แต่ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้พูดออกมา

หลี่โม่เข้าใจความคิดของกู้หยุนหลานจึงกุมมือของกู้หยุนหลานเอาไว้แล้วตบเบา ๆ เป็นสัญญาณให้กู้หยุนหลานไม่ต้องกังวล

“ผมให้คุณไปแล้วเหรอ?”

หลี่โม่กล่าวอย่างเรียบเฉย

ฉินเจี้ยนจางชะงักฝีเท้า เขามองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตางงงวย “ทำไม คุณจะทำร้ายผมจริง ๆ งั้นเหรอ?”

“ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ ผมแค่จะหารือเรื่องกฎหมายกับคุณสักหน่อยเท่านั้น”

หลี่โม่เอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง

“หึหึ”