บทที่ 666

หลงเทียนสิงกำลังนั่งทำสมาธิอยู่บนเบาะสาน หลังจากที่ชายหนุ่มเข้ามาในห้องเขาก็เดินไปหาหลงเทียนสิงอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดว่า “ท่านเจ้าสำนักครับ มีคนมาเยี่ยมเยียน เขามีผู้ติดตามมาด้วยหลายคน ผมมองเจตนาของเขาไม่ออกครับ”

หลงเทียนสิงลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วขยับคอไปมา กระดูกส่วนคอส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ

“พาเข้ามาสิ”

“ครับผม”

ชายหนุ่มเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว แล้วพาหม่าเต๋อฝูกับพ่อบ้านชราเข้ามา

หลังจากที่หม่าเต๋อฝูเข้าไปข้างในแล้วเขาก็เริ่มมองพินิจหลงเทียนสิง เมื่อเห็นดวงตาของหลงเทียนสิงวูบวาบเป็นประกาย ทั่วร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่น สีหน้าดูดุดัน ในใจก็พลันเกิดความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย

“ได้ยินมาว่าเจ้าสำนักหลงเป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ ผมเลยอยากเห็นความสามารถที่แท้จริงของเจ้าสำนักหลง"

หม่าเต๋อฝูกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“มันก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่ให้คนอื่นดูง่าย ๆ หรอกนะ”

หลงเทียนสิงเอ่ยอย่างราบเรียบ

“ขอเพียงเจ้าสำนักหลงมีความสามารถจริง และสามารถช่วยผมฆ่าคนคนหนึ่งได้ เรื่องเงินย่อมไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอน”

หม่าเต๋อฝูเอ่ยอย่างแค้นเคือง

หลงเทียนสิงเริ่มสนใจขึ้นมาทันใด เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง บนโลกนี้ไม่มีใครที่ผมหลงเทียนสิงฆ่าไม่ได้ ผมจะแสดงความสามารถที่แท้จริงให้คุณดูเดี๋ยวนี้แหละ”

การปั้นน้ำเป็นตัวนั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลงเทียนสิงเลย ตราบใดที่เขาสามารถทำเงินได้ ต่อให้ต้องโกหกไปทั้งชีวิตหลงเทียนสิงก็ยอม

หลงเทียนสิงชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งที่ผนังห้อง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกคุณดูเนื้อหินของหินก้อนนี้ก่อนก็ได้ แล้วผมจะทุบหินก้อนนี้ให้แหลกด้วยหนึ่งฝ่ามือ”