บทที่ 668

ชายร่างกำยำสองคนลากกล่องรถเข็นขนาดใหญ่สี่กล่องเข้ามา แล้วเปิดกล่องรถเข็นออกเบื้องหน้ากองกำลังที่มารวมตัวกันเผยให้เห็นอาวุธปืนที่แน่นขนัดอยู่ภายใน

“ทุกคนได้อาวุธปืนสั้นและยาวอย่างละหนึ่งกระบอก ซองกระสุนคนละสี่อัน ส่วนทีมมีดสั้นให้พกระเบิดมือไปด้วย”

หลงเทียนสิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทุกคนก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับอาวุธปืนอย่างเงียบ ๆ หลังจากที่ได้รับปืนแล้วก็เริ่มตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

หลงเทียนสิงหยิบปืนสั้นสองกระบอกมาเหน็บไว้ที่เอวเป็นคนสุดท้าย “ภารกิจครั้งนี้สำคัญมาก เป้าหมายของเราคือการจับเป็นหลี่โม่ ส่วนรายละเอียดแผนปฏิบัติการให้รอประกาศจากฉัน ขึ้นรถมุ่งหน้าไปที่โซลกันก่อน”

“ครับ!”

หลงเทียนสิงนำกำลังคนออกจากสำนักทางประตูหลัง พวกเขาขึ้นรถมินิบัสของสำนักและมุ่งไปยังกรุงโซล

......

ใกล้ถึงเวลาเลิกงาน หวูผิงผิงก็มาถึงสำนักงานของกู้หยุนหลาน เธอเหลือบมองหลี่โม่ที่นั่งอยู่ในมุมของสำนักงานเล็กน้อย สายตาของหวูผิงผิงฉายแววดูถูกเหยียดหยามออกมาจาง ๆ

แม้ว่าเธอจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้ติดต่อกับกู้หยุนหลานมาเป็นเวลานาน แต่หวูผิงผิงก็ติดตามกับข่าวคราวของกู้หยุนหลานมาตลอดโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งก็เคยได้ยินเรื่องที่หลี่โม่เกาะผู้หญิงกินมาไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้นที่หวูผิงผิงมาที่นี่ในครั้งนี้ก็เพราะได้รับการไหว้วานจากจางเจียต้ง ให้เธอช่วยพูดให้กับจางเจียต้งโดยเฉพาะ

“หยุนหลาน ไม่ได้เจอกันตั้งนานเธอก็ยังสวยมากเหมือนเดิมเลยนะ ทำเอาฉันรู้สึกอิจฉาสุด ๆ ไปเลย”

หวูผิงผิงแสร้งยิ้มพลางวางกุญแจรถเบนซ์ลงบนโต๊ะ

กู้หยุนหลานส่ายหัวพร้อมหัวเราะเล็กน้อย “เธอก็พูดเกินไป ฉันรู้สึกว่าตัวเองแก่แล้วเนี่ย”

“ไม่หรอกน่า ถ้าเธอแก่ก็คงเป็นเพราะสามีของเธอไร้ประโยชน์เกินไปแน่ ๆ ได้ยินมาว่าที่สามีเธอเอาแต่เกาะเมียกินอย่างเดียว ต้องเลี้ยงลูกแล้วยังต้องเลี้ยงผู้ชายอีก ก็ต้องทำงานหนักเป็นธรรมดาแหละน่า”

หวูผิงผิงพุ่งเป้าไปที่หลี่โม่อย่างเยือกเย็น