บทที่ 672

ครูว์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ และพูดว่า “ครับ!”

ครูว์รู้ตัวตนของจางเจียต้งและยิ่งรู้ดีว่าเขาไม่สามารถขัดคำสั่งของจางเจียต้งได้

“นายแข็งแกร่งมาก การที่สามารถฆ่าคาร์ลได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ มันเกินความคาดหมายของฉันไปอย่างสิ้นเชิง แต่ฉันแข็งแกร่งกว่าคาร์ล เพราะฉันมีสายเลือดของคิงคอง!”

ครูว์ยืดแขนทั้งสองข้าง กล้ามเนื้อที่ใหญ่โตอยู่แล้วของเขาปูดพองขึ้น เสียงแคว่กดังขึ้น กล้ามเนื้อที่ใหญ่ขึ้นเป็นมัดฉีกสื้อคลุมของคาร์ลออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งราวกับหินทั้วทั้งร่าง

ด้วยสายเลือดของคิงคอง ทำให้พลังของครูว์สามารถเพิ่มขึ้นสามถึงห้าเท่าได้ในพริบตา และยิ่งเสริมความสามารถในการต้านทานการโจมตีของเขาขึ้นไปด้วย

ครูว์เคยบุกเข้าไปในที่พักของเจ้าพ่อใหญ่ที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนาด้วยเลือดของคิงคองมาแล้ว แม้ว่าร่างกายจะถูกยิงกว่าสิบนัดก็ยังสามารถสังหารเจ้าพ่อใหญ่รวมทั้งกลุ่มบอดี้การ์ดของเขาจนสิ้น

พลังป้องกันขั้นสุดยอดที่ไม่เกรงกลัวกระสุนนั้นทำให้ครูว์ผ่านพ้นวิกฤตมาได้หลายครั้ง ครูว์คิดว่าครั้งนี้เองก็เช่นกัน เขาจะต้องใช้พลังแห่งสายเลือดนี้สังหารหลี่โม่ให้ตายไม่มีที่ฝังได้แน่นอน

หวูผิงผิงและคนอื่น ๆ ซ่อนตัวอยู่หลังโซฟาด้วยความตื่นตระหนก การเปลี่ยนแปลงบนร่างกายของครูว์นั้นทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังดูหนังอยู่อย่างไรอย่างนั้น พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีมนุษย์ประหลาดเช่นนี้อยู่ในโลกด้วย

กู้หยุนหลานเองก็ตื่นตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของครูว์ เธอเอ่ยกระซิบกับหลี่โม่ “คุณต้องระวังตัวด้วยนะ”

“วางใจเถอะ ก็แค่เหลืบไรตัวหนึ่งเท่านั้น”

หลี่ม่อสะบัดข้อมือ เขาชูนิ้วก้อยกระดิกเรียกไปทางครูว์แล้วพูดอย่างเฉยเมย “นายคิดว่ามีพลังของสายเลือดคิงคองแล้วจะแข็งแกร่งมากงั้นเหรอ? ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ ผู้แข็งแกร่งนั้นไม่เคยพึ่งพาสายเลือดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

“ไร้สาระ! ผู้ที่ครอบครองพลังแห่งสายเลือดต่างหากที่เป็นราชาแห่งโลกนี้!”

ครูว์ที่กำลังเกรี้ยวกราดเหวี่ยงกำปั้น หมัดนั้นแหว่งไปมาในอากาศเพื่อสร้างแรงขับอันทรงพลัง บีบอัดอากาศจนเกิดเสียงดังพึ่บพั่บ

แค่ฟังเสียงของอากาศนั้นก็สามารถเข้าใจถึงพลังหมัดของครูว์ได้แล้ว

หวูผิงผิงหน้าซีดด้วยความตกใจและพึมพำด้วยร่างสั่นเทา “เจียต้งเอาสัตว์ประหลาดอะไรกลับมากันเนี่ย ทำไมถึงได้ดูแปลกประหลาดขนาดนี้ เหมือนกับสัตว์ประหลาดในหนังไม่มีผิด”

“สนทำไมว่าเขาจะเป็นอะไร นี่มันไม่ใช่การบ่งบอกความสุดยอดของเจียต้งหรอกเหรอ เราต้องคอยประจบเอาใจเจียต้งให้ดี ๆ สิถึงจะถูก”