บทที่ 680

"พวกเขาดูเหมือนบอดี้การ์ดส่วนตัว แล้วยังเชื่อฟังคำสั่งของหลี่โม่อย่างกับพระเจ้า หลี่โม่มีองครักษ์ส่วนตัวด้วยเหรอ! "

"หยุนหลาน สามีของเธอเป็นใคร! ทำไมเขาถึงมีองครักษ์ส่วนตัว!"

เพื่อนสมัยเรียนทุกคนมองไปที่กู้หยุนหลานด้วยความประหลาดใจ ภาพของหลี่โม่ก่อนหน้านั้นได้พังทลายลงแล้ว ตอนนี้พวกเขาทุกคนรู้สึกว่าหลี่โม่จะต้องเป็นคนที่มีอิทธิพล คนธรรมดาที่ไหนจะมีองครักษ์

กู้หยุนหลานส่ายหัว ไม่สามารถตอบคำถามของเพื่อนสมัยเรียนได้ แม้ว่ากู้หยุนหลานจะเดาไปต่างๆ นานาเกี่ยวกับตัวตนของหลี่โม่ แต่เธอก็ไม่สามารถสรุปได้

เมื่อเห็นกู้หยุนหลานส่ายหัวและไม่พูดอะไรเลย หวูผิงผิงและคนอื่น ๆ ก็ถอนหายใจ คิดว่าจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นั้นได้ทำให้กู้หยุนหลานเกลียดพวกเขา

เนื้อชิ้นใหญ่ที่ซ่อนไว้หลุดลอยไปแบบนั้น หวูผิงผิงและคนอื่น ๆ อยากจะร้องไห้แทบตาย

ทหารองครักษ์เริ่มจัดการบริเวณตามคำสั่งของหลี่โม่ หลี่โม่เหลือบมองไปที่จางเจียต้งที่แสร้งทำเป็นนอนตาย เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ

จางเจียต้งกลั้นหายใจและควบคุมความถี่ของลมหายใจ ทุก ๆ ครั้งเขาจะหายใจออกและสูดอากาศเข้าไปทีละนิด ๆ เขาต้องการทำให้การแกล้งตายของเขาสมจริงที่สุด

หลี่โม่ยืนอยู่ข้างจางเจียต้งและพูดอย่างเหยียดหยาม "ฉันรู้ว่านายแกล้งตาย และก็รู้ว่าจะมีคนมาช่วยนาย แต่ช่างเถอะฉันสนใจเรื่องการดัดแปลงพันธุกรรมมากกว่า วันนี้จะปล่อยนายไป หวังว่าครั้งต่อไปถ้าได้พบกันอีก นายยังคงจะจำได้นะ"

จางเจียต้งอดกลั้นที่จะต่อว่าหลี่โม่และแกล้งตายต่อไป

'จะทำอะไรก็ไม่เตี๊ยมกันก่อนวะ! ฉันอุตส่าห์เตรียมพร้อมอย่างดิบดี ที่ไหนได้เห็นฉลาดขนาดนี้สุดท้ายก็ไม่เอาไหน แถมยังรังแกคนไม่มีทางสู้อีกด้วย!'

'จะว่าไปคุณภาพของการดัดแปลงพันธุกรรมยังต่ำเกินไป กลับไปจะต้องศึกษาการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมขั้นที่สองอย่างรอบคอบ ฉันต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกให้ได้!'

ภายใต้ความสับสนทางอารมณ์ของจางเจียต้ง เขาแทบจะไม่สามารถควบคุมลมหายใจได้

“หึหึ หายใจเร็วขนาดนี้ หัวใจเต้นเร็วขนาดนี้ คงอยากกระโดดขึ้นมาฆ่าฉันตอนนี้เลยใช่ไหม?” หลี่โม่กล่าวเบา ๆ

ร่างกายของจางเจียต้งแข็งทื่อในทันที ดวงตาของเขาปิดสนิท และเขารู้สึกว่าหลี่โม่กำลังคุยกับเขาอยู่

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหลี่โม่เดินจากไป จางเจียต้งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีใจที่หลี่โม่จับไม่ได้