บทที่ 682

ฉินจี้เย่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อส่งข้อความและได้รับการตอบกลับในไม่ช้า

"เหล่าฮู๋รับคำสั่งแล้วครับ ในบรรดานักฆ่าในประเทศ เหล่าฮู๋อยู่ใน 50 อันดับแรก คุณลุงโปรดอดใจรอก่อน น่าจะมีข่าวดีเร็ว ๆ นี้แน่ครับ"

หม่าเต๋อฝูพยักหน้าจากนั้นตบหัวเข่าของเขาราวกับคิดอะไรบางอย่างได้ขึ้นมา "ใช่แล้ว หลานรู้ไหมว่าอาจารย์ของหลงเทียนสิงเป็นใคร? ลุงส่งหลงเทียนสิงไปฆ่าหลี่โม่ แต่หลงเทียนสิงตายแล้วล่ะ ลุงคิดว่ายังไงก็ตามต้องแจ้งให้อาจารย์เขารู้"

ฉินจี้เย่เข้าใจว่าหม่าเต๋อฝูหมายถึงอะไร แต่ฉินจี้เย่ไม่รู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับตัวตนของหลงเทียนสิงมากนัก

“ผมไม่รู้จริง ๆ ผมรู้แค่ว่าเขาเหมือนจะเกี่ยวข้องกับแดนมังกร แต่ผมคิดว่านั่นเป็นแค่คำพูดคุยโวของเขาเท่านั้น”

หม่าเต๋อฝูเอนกายลงบนโซฟาอย่างสิ้นหวังและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ถ้าเป็นอย่างนั้น ช่วงนี้คงต้องรบกวนหลานให้ช่วยจัดการติดต่อประสานงานหน่อยแล้วนะ"

“มีอะไรต้องรบกวนกันล่ะครับ ไม่มีอะไรมากเลยอย่างมากก็แค่โทรติดตามสถานการณ์ แล้วผมจะแจ้งข่าวให้ท่านลุงทราบนะครับ ยังไงผมขอตัวก่อน”

พ่อบ้านส่งฉินจี้เย่กลับไปพร้อมกล่าวคำขอบคุณ

ฉินจี้เย่ยิ้มอย่างเป็นกันเอง ใบหน้าของเขาก็มืดมนหลังจากเข้าไปนั่งในรถ "ออกรถ ไปโซล ฉันอยากเห็นว่าหลี่โม่นั่นจะเก่งขนาดไหน ถ้าเขามากจริง ๆ ฉันจะให้รางวัลแก่เขา"

“นายน้อย ท่านต้องการใช้เขาเหรอ? ผมเกรงว่ามันจะทำให้เขาไม่เต็มใจ” บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ข้างคนขับกล่าว

“ไม่มีอะไรที่ไม่เต็มใจ ถ้าช่วยเลี้ยงดูลูกสาวของเขาสัก 2-3 ปี เขาจะต้องเชื่อฟังเชื่อง ๆ แต่ก่อนอื่นมาดูกันว่าเขามีความสามารถเพียงพอหรือไม่ จัดคนไปเฝ้าดูลูกสาวของเขาและรอคำสั่งของฉัน”

"รับทราบ"

……

เหล่าฮู๋ซึ่งสวมชุดกีฬาธรรมดาและหมวกเบสบอล เข้าไปนั่งในรถเจ็ตตารุ่นเก่า