บทที่ 690

“ผมจะออกไปข้างนอกสักพักเพื่อหาข้อมูลของเรื่องนี้ คุณรอผมอยู่ที่บ้านนะ”

“คุณ ระวังตัวด้วยนะคะ คงจะไม่มีใครมาที่บ้านอีกใช่ไหม?” กู้หยุนหลานพูดด้วยความกังวล

“ไม่แล้ว ผมโทรหาเพื่อนของผมแล้ว พวกเขาจะเฝ้าระวังอยู่ข้างล่าง จะไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน”

“อืม งั้นคุณก็ระวังตัวด้วย ฉันจะรอคุณกลับมานะคะ”

กู้หยุนหลานเดินไปหาหลี่โม่ กอดหลี่โล่แน่นด้วยแขนทั้งสองข้างและเขย่งปลายเท้าเพื่อจูบที่ริมฝีปากของหลี่โม่

หลี่โม่รู้สึกถึงได้ถึงความกังวลและความเครียดของกู้หยุนหลาน จึงรับปากต่อกู้หยุนหลานอย่างหนักแน่น

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็แยกจากกัน หลี่โม่ตบหลังของกู้หยุนหลานเบา ๆ "ไม่ต้องกังวลนะ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน"

"ค่ะ"

กู้หยุนหลานมองดูหลี่โม่จากไป และภาวนาให้หลี่โม่อยู่ในใจ อธิษฐานวิงวอนต่อเทพเจ้าและพระพุทธเจ้าเพื่อขอให้หลี่โม่ปลอดภัย

หลี่โม่เดินออกมาจากบ้าน เสี่ยวหวู่ซึ่งกำลังรออยู่ที่รถพูดอย่างไม่พอใจว่า "ทำไมช้าขนาดนี้ ไม่มีสมองเลยจริง ๆ"

"ฉินจี้เย่ยังไม่กล้าพูดกับฉันแบบนั้น นายแน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้?" หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

“นายกล้าดียังไงมาขู่ฉัน ถ้านายน้อยฉินไม่อยากเจอนาย ฉันจะฆ่านายด้วยกระสุนนัดเดียว” เสี่ยวหวู่ยกชายเสื้อผ้าของเขาขึ้น เผยให้เห็นปืนพกที่เอวของของเขา

เมื่อเห็นความเย่อหยิ่งของเสี่ยวหวู่ที่มีต่อหลี่โม่ผ่านทางกระจกรถ เหล่าฮู๋ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวพร้อมกับแววตาที่มองด้วยความยินดี

'โชคดีที่ไม่ได้อยู่คนเดียวไม่อย่างนั้นไม่รอดแน่ ดีนะที่มีคนอยู่ด้วย' เหล่าฮู๋คิดในใจเงียบๆ