บทที่ 702

“อ๋อ เอ่อ ฉันจะมาถามว่าซิ่งเหว่ยอยู่ที่นี่กับเธอหรือเปล่า หรือว่าพวกเธอเห็นซิ่งเหว่ยบ้างไหม?”

กู้เจี้ยนกั๋วถามอย่างกินปูนร้อนท้อง

“ผมเจอเขาในช่วงก่อนเที่ยงคืนนะครับ แต่เขาถูกกลุ่มเพื่อนของเขาพาไปแล้ว ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาไปที่ไหน”

หลี่โม่กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง

“เพื่อนของเขา? ไอ้เจ้าเด็กนั่นมันไปเถรไถลที่ไหนอีก? ไม่รู้จักบอกกันสักคำ”

กู้เจี้ยนกั๋วบ่นพึมพำเล็กน้อยทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

กู้เจี้ยนกั๋วหยิบมือถือออกมาดูหมายเลขโทรเข้าเล็กน้อย มันเป็นหมายเลขหนึ่งที่ไม่คุ้นเคย

“สวัสดีครับผมกู้เจี้ยนกั๋ว ไม่ทราบว่าใครโทรมาครับ”

"จากโรงพยาบาลศูนย์ค่ะ คุณกู้ซิ่งเหว่ยเป็นลูกชายของคุณใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ ลูกชายผมเอง เขาไปอยู่โรงพยาบาลศูนย์ได้ยังไง เขาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”

กู้เจี้ยนกั๋วถามอย่างเคร่งเครียด

“เขามีเลือดออกภายในรุนแรงมาก จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดด่วน คุณรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อเซ็นยินยอมก่อนการผ่าตัดด่วนเลยค่ะ มาให้เร็วที่สุดเลยนะคะ

“ทำไมถึงมีเลือดออกภายในได้? มันคงไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตใช่ไหมครับ?”

กู้เจี้ยนกั๋วตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์

“ไม่มีใครรับประกันเรื่องนี้ได้ค่ะ คุณรีบมาที่นี่ให้เร็วที่สุดจะดีกว่าค่ะ แล้วไปหาคุณหมอหวังที่ห้องผ่าตัดฉุกเฉินนะคะ”

อีกฝ่ายวางหูโทรศัพท์ไปแล้ว เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผากของกู้เจี้ยนกั๋ว

“แก เป็นแกใช่ไหม! แกทำอะไรกับลูกชายของฉันกันแน่!"