บทที่ 729

หลี่โม่ถลึงตาจนแทบถลนด้วยความโกรธ มือขวาคว้าคอเสื้อของฉินจี้เย่เอาไว้และยกตัวฉินจี้เย่ขึ้นมา

“นายพูดอะไรนะ? นายให้คนไปลักพาตัวซีซี?!”

“คุณหลี่ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อนครับ คนของผมไม่ได้ทำอะไรกับซีซีเลยครับ ผมสำนึกผิดแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย คุณไปหาซีซีพร้อมกับผมเลยก็ได้ ถ้าหากซีซีผมร่วงไปแม้แต่เส้นเดียว คุณก็ฆ่าผมได้เลย”

ฉินจี้เย่ร้องขอความเมตตาด้วยความตื่นตระหนก หวังเพียงว่าหลี่โม่จะไม่ลงมือฆ่าตน อย่างน้อยก็ให้โอกาสตนสักครั้ง

"ได้ ถ้าซีซีผมร่วงไปแม้แต่เส้นเดียว ฉันจะทำลายล้างตระกูลฉินของนายซะ" หลี่โม่เอ่ยด้วยสีหน้าดุร้าย

ฉินจี้เย่แอบอธิษฐานในใจ หวังว่าลูกน้องของเขาจะไม่ทำอะไรเกินขอบเขตไป ไม่อย่างนั้นหลี่โม่คงจะล้างบางตระกูลฉินจริง ๆ แน่

เย่จงเทียนพาคนเดินเข้ามา

เมื่อเห็นหลี่โม่มองฉินจี้เย่ด้วยท่าทางไม่เป็นมิตร เย่จงเทียนก็รู้สึกใจหวิวไปเล็กน้อย

"คุณหลี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? มีอะไรก็พูดคุยกันดี ๆ เถอะครับ”

เย่จงเทียนกับตระกูลฉินมีมิตรภาพอันดีต่อกัน เมื่อได้เห็นสภาพของฉินจี้เย่ในตอนนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะช่วยพูดไกล่เกลี่ยให้

“เขาส่งคนไปจับตัวลูกสาวผม”

หลี่โม่พูดพลางปล่อยมือลง ฉินจี้เย่ก็ล้มลงกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว

เมื่อได้ยินว่าฉินจี้เย่ทำสิ่งเรื่องร้ายแรงขนาดนั้น สีหน้าของเย่จงเทียนก็ย่ำแย่ลงทันที

"เสี่ยวฉิน สิ่งที่นายทำมันไม่ถูกต้อง นายให้คนไปจับตัวลูกสาวของคุณหลี่ได้ยังไง! ถ้าเกิดอะไรกับลูกสาวของคุณหลี่ขึ้นมา ฉันจะยิงนายก่อนซะ"

เย่จงเทียนยกปืนขึ้นส่ายไปมาที่หน้าผากของฉินจี้เย่ ท่าทางราวกับว่าจะยิงทันทีหากเขาพูดอะไรไม่เข้าหู

ฉินจี้เย่ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "ผมหน้ามืดตามัวไปชั่วขณะ ผมสำนึกผิดแล้ว คุณหลี่เราไปหาเด็กโรงพยาบาลกันก่อนเถอะครับ"

หลี่โม่เดินออกไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ไม่มีใครรู้ว่าในตอนนี้หลี่โม่เดือดมากขนาดไหน ไม่มีใครกล้าพูดอะไรไปมากกว่านี้ พวกเขาทั้งหมดเดินตามหลี่โม่ออกไปข้างนอกอย่างเงียบ ๆ