บทที่ 751

การที่รอดพ้นจากความตาย เป็นเรื่องที่ทำให้ทุกคนต่างดีใจกันมาก

ตอนที่เผชิญหน้ากับห่ากระสุนจากหน่วยลับเมื่อครู่ ทุกคนตั้งแต่ชูจงเทียนไปจนถึงผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ต่างรู้สึกว่าพวกตนจะต้องตายอย่างแน่นอน

แต่หลี่โม่กลับใช้ภาพตรงหน้าบอกพวกเขาว่าวีรบุรุษคือใคร

เมื่อลูกน้องของชูจงเทียนเห็นหลี่โม่เดินเข้ามา ก็ต่างโค้งคำนับให้กับหลี่โม่ด้วยความเคารพเพื่อแสดงความขอบคุณจากใจต่อหลี่โม่

กู้หยุนหลานวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่โม่ มือทั้งสองข้างกอดเอวของหลี่โม่ไว้แน่น เธอเขย่งเท้าเงยหน้า ริมฝีปากแดงประทับจูบลงบนริมฝีปากของหลี่โม่

ชีวิตที่เหลือรอดหลังผ่านภัยพิบัติทำให้กู้หยุนหลานไม่สนใจเรื่องความเขินอายอีก คิดเพียงแค่ว่าช่างดีจริง ๆ ที่รอดชีวิตมาด้วยกันกับหลี่โม่

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็ผละออกจากกัน เมื่อกู้หยุนหลานมองไปยังผู้คนที่กำลังยิ้มแย้มอยู่รอบ ๆ แก้มทั้งสองข้างก็พลันร้อนผ่าวและรีบก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

ชูจงเทียนเดินเข้ามาด้วยการประคับประคองของลูกน้อง "คุณหลี่ผู้ยิ่งใหญ่ เดิมทีผมคิดจะมาช่วย แต่ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายกลับต้องพึ่งคุณหลี่มาช่วยชีวิต”

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ เมื่อกี้ถ้าพวกคุณไม่เข้ามาขวางรถบรรทุกเอาไว้ ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

ชูจงเทียนและคนอื่น ๆ พากันถอนหายใจออกมา พอนึกถึงเรื่องเมื่อครู่นี้ขึ้นมาพวกเขาก็นึกสยองขวัญ แต่ถ้ามันเกิดขึ้นอีกครั้ง ชูจงเทียนและคนอื่น ๆ ก็ยังจะเลือกเช่นเดิมอยู่ดี

“พวกคุณพาหยุนหลานกลับไปก่อน พวกมันยังมีพวกที่กำลังมาอยู่อีก การต่อสู้ของผมยังต้องดำเนินต่อ”

"หา? ยังมีคนมาอีกงั้นเหรอครับ ถ้าอย่างนั้นผมกับเหล่าพี่น้องจะช่วยเหลือคุณด้วย"

ชูจงเทียนกล่าวอย่างหนักแน่น

"พวกคุณดูแลหยุนหลานให้ดี ก็เป็นความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับฉันแล้ว เร็วเข้า เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว"

กู้หยุนหลานกอดแขนของหลี่โม่แน่น "เราไปด้วยกันได้ไหม? คุณอยู่ที่นี่มันอันตรายเกินไปนะ”

“ถ้าไปง่าย ๆ โดยที่ไม่ได้ทำให้พวกมันเจ็บตัวซะบ้าง ต่อไปก็อาจมีอันตรายไม่รู้จบ ต้องสั่งสอนให้พวกมันกลัวสักครั้ง ให้พวกมันไม่กล้ามาหาเรื่องผมอีก”

กู้หยุนหลานเข้าใจว่าที่หลี่โม่พูดนั้นถูกต้องแล้ว จึงพูดด้วยความกังวลและอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย "คุณต้องระวังตัวให้ดี ใส่ใจเรื่องความปลอดภัยด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องห่วง พวกคุณรีบขึ้นรถไปเร็วเข้า”