บทที่ 787

ตอนเที่ยง ทึ่เขตก่อสร้างโรงงานใหม่

หวังจงฉวนนำกำลังคนและอุปกรณ์เครื่องมือเข้ามาในพื้นที่เสียงดังโครมคราม และเริ่มเตรียมการสำหรับเริ่มงานก่อสร้าง

เพื่อแสดงถึงความเอาจริงเอาจัง หวังจงฉวนถึงกับจัดเตรียมพิธีวางศิลาฤกษ์ขึ้นมาโดยเฉพาะ

กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง กู้หยุนหลานและหวังจงฉวนต่างถือพลั่วไว้คนละอัน อีกครู่หนึ่งแต่ละคนจะต้องพรวนดิน แค่สื่อความหมายถึงการเริ่มต้นการก่อสร้างก็ใช้ได้แล้ว

“เวลาก็พอสมควรแล้วนะ เรามาเริ่มพิธีวางศิลาฤกษ์สักทีเถอะ” กู้เจี้ยนกั๋วพูดอย่างเริ่มหมดความอดทน

ตอนนี้ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคุณงามความดีของกู้หยุนหลาน การมาร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์บ้าบอนี่ทำให้กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกอับอายขายหน้าอยู่ตลอดเวลา

หวังจงฉวนเหลือบมองกู้เจี้ยนกั๋ว เมื่อไม่เห็นหลี่โม่ปรากฏตัว หวังจงฉวนก็พูดอย่างไม่พอใจว่า "พิธีการใหญ่โตแบบนี้ ต้องให้หลี่โม่เข้าร่วมด้วยสิครับ"

"นาย!"

กู้เจี้ยนกั๋วจ้องเขม็งหวังจงฉวน เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันเครือญาติ กู้เจี้ยนกั๋วจึงไม่ได้เกรี้ยวกราดมากนัก "หลี่โม่ไม่ใช่คนของบริษัท เขาไม่มีสถานะหรือคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมในพิธีวางศิลาฤกษ์อะไรทั้งนั้น"

หวังจงฉวนมองไปยังกู้เจี้ยนกั๋วด้วยความประหลาดใจ แอบสงสัยว่าทำไมกู้เจี้ยนกั๋วถึงมีสีหน้าเช่นนี้ หรือเขาจะยังไม่รู้ว่าหลี่โม่คือคุณหลี่เศรษฐีลึกลับอย่างนั้นเหรอ?

“มองอะไรของนาย หรือว่ารู้สึกว่าฉันพูดไม่ถูก” กู้เจี้ยนกั๋วพูดอย่างหัวเสีย

“ผมขอแนะนำให้คุณสุภาพกับหลี่โม่สักหน่อยจะดีที่สุด ช่างเถอะ เลิกคุยดีกว่า น้องหยุนหลาน เธอโทรหาหลี่โม่สักหน่อยเถอะ ถือว่าฝ่ายก่อสร้างของเราเชิญเขามาเป็นแขกผู้มีเกียรติในพิธีวางศิลาฤกษ์"

หวังจงฉวนคิดว่าตระกูลกู้จะปฏิบัติต่อหลี่โม่อย่างไรก็เป็นเรื่องของพวกเขา แต่ตนจะต้องประจบเอาใจหลี่โม่ให้ดี หากไม่เลียแข้งเกาะขาทองคำแบบนี้เอาไว้ให้มั่น คงต้องถูกฟ้าผ่าอย่างแน่นอน