บทที่ 790

กู้หยุนหลานยิ้มอย่างออดอ้อน ขณะกำลังจะพูดเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

“ช่วยหยิบมือถือให้ฉันหน่อย ใครโทรมาตอนนี้กันนะ”

กู้หยุนหลานขับรถอยู่จึงไม่สะดวกหยิบมือถือ หลี่โม่จึงหยิบกระเป๋าของกู้หยุนหลานขึ้นมา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือจากในกระเป๋าออกมาดู

"สวีอวิ๋นอวิ๋นโทรมา คุณจะรับไหม?”

"อวิ๋นอวิ๋นโทรมาเหรอ ต้องรับสายอยู่แล้วสิ คุณรับสายแล้วเปิดลำโพงให้หน่อยนะ"

หลี่โม่รับสายแล้วเปิดลำโพง เสียงของสวีอวิ๋นอวิ๋นก็ดังออกมาออกมาจากโทรศัพท์

"หยุนหลาน เธอยุ่งอยู่หรือเปล่า?"

“ฉันกำลังขับรถกลับบริษัทน่ะ เธอมีอะไรหรือเปล่า?”

“ฉันมีเรื่องนิดหน่อยต้องหาเธอจริง ๆ นั่นแหละ เธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม พวกเราไปเสริมสวยกัน จากนั้นค่อยไปดูเสื้อผ้า ฉันมีเรื่องอะไรอยากจะบอกเธอ” สวีอวิ๋นอวิ๋นกลอกตาพลางเอ่ย

“เอ่อ มีเรื่องสำคัญงั้นเหรอ? ที่บริษัทยังมีงานที่ต้องทำอยู่น่ะ”

สวีอวิ๋นอวิ๋นพูดอย่างค้อน ๆ "บริษัทจะไปมีงานอะไรนักเล่า ฉันมาหาเธอเพราะว่ามีเรื่องสำคัญต้องให้เธอช่วยแนะนำหน่อย เธอรีบมาเร็ว ๆ เข้าสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะเลิกเป็นเพื่อนกับเธอนะ"

กู้หยุนหลานยิ้มแห้งแล้วพูดอย่างหมดหนทาง "ก็ได้ บอกมาสิว่าเจอกันที่ไหน อีกเดี๋ยวฉันจะไปหาเธอ คือว่า ฉันพาสามีไปด้วยได้ไหม"

"หา?"

สวีอวิ๋นอวิ๋นเม้มริมฝีปาก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ก็ไม่มีอะไรที่ไม่ได้ล่ะนะ แต่ถ้าเราไปเสริมสวยกัน เขาก็ต้องรออยู่ข้างนอกนะ"