บทที่ 792

"หยุนหลานอย่าลังเลเลย ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบงานเลี้ยงที่พวกลูกเศรษฐีจัดขึ้นมา แต่ฉันเองก็หมดหนทางแล้วเหมือนกัน ความสุขของฉันขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ เธอช่วยฉันตรวจสอบให้หน่อยน้าาา"

สวีอวิ๋นอวิ๋นจับแขนของกู้หยุนหลานพร้อมทำท่าทางออดอ้อน

กู้หยุนหลานพูดอย่างจนใจ "ก็ได้ ๆ ฉันไปก็ได้ แต่งานเลี้ยงที่โรงกลั่นไวน์องุ่นฟังดูแล้วไม่ได้เป็นทางการนัก ฉันเดาว่าพวกลูกเศรษฐีนั่นจะต้องหาสาว ๆ สวย ๆ ไปร่วมงานไม่น้อยแน่"

“มันก็เป็นธรรมเนียมทั่วไปอยู่แล้วนี่ สำหรับพวกคนรวยก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้นี่ หวังแค่ว่าเขาจะไม่ทำให้มันเกินไปเท่านั้น การแต่งเข้าตระกูลร่ำรวยก็ต้องแบกรับภาระนี้อยู่แล้ว” สวีอวิ๋นอวิ๋นเอ่ยอย่างขุ่นเคืองใจ

บริกรเดินมาพร้อมกับกาแฟหอมกรุ่นสามถ้วย ความไม่พอใจบนใบหน้าของสวีอวิ๋นอวิ๋นพลันถูกลบออกไปในพริบตา

"มาเถอะ หยุนหลานเธอลองชิมดริปคอฟฟี่ของร้านเขาดูสิ มันยอดจริง ๆ นะ"

บริกรรูปหล่อชำเลืองมองสวีอวิ๋นอวิ๋นและกู้หยุนหลานเล็กน้อย เมื่อเห็นความงามของทั้งสองคน ทันใดนั้นเขาก็นึกอยากจะตีสนิทด้วยขึ้นมา

การเริ่มทักทายสาวสวยที่มาดื่มกาแฟ กลายเป็นเรื่องปกติสำหรับบริกรสุดหล่อคนนี้ไปแล้ว ด้วยรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาของเขาทำให้เขาตกลูกค้าผู้หญิงมาได้ไม่น้อยแล้ว

“คุณผู้หญิงคนนี้มีความรู้จริง ๆ นี่เป็นดริปคอฟฟี่จากเมล็ดกาแฟบลูเมาเท่นที่เพิ่งคั่วเสร็จใหม่ ๆ เลยครับ รสชาติเป็นเอกลักษณ์มาก คุณผู้หญิงทั้งสองสามารถหลับตาแล้วสูดหายใจลึก ๆ เพื่อสัมผัสถึงกลิ่นหอมของกาแฟ กลิ่นหอมกรุ่นของดาร์กช็อกโกแลตที่เข้มข้นที่ตามมาด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และผลไม้และยังสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจาง ๆ ของป่าฝนเขตร้อนด้วยครับ”

สวีอวิ๋นอวิ๋นหลับตาลงพร้อมกับค่อย ๆ สูดหายใจจากถ้วยกาแฟ ราวกับว่ากำลังรู้สึกไปตามที่บริกรหน่มรูปหล่อพูด

กู้หยุนหลานลูบหน้าผาก ไม่รู้ว่าควรจะยับยั้งการกระทำของสวีอวิ๋นอวิ๋นดีหรือไม่ ท่าทางการหายใจจากถ้วยกาแฟแบบนี้มันดูน่าเกลียดมากจริง ๆ

เมื่อเห็นว่ากู้หยุนหลานไม่ได้ทำตาม บริกรรูปหล่อก็ไม่พอใจเล็กน้อย "คุณผู้หญิงคนสวยคนนี้ ทำไมคุณไม่ลองสัมผัสดูสักหน่อยล่ะครับ? การดื่มดริปคอฟฟี่ก็ต้องมีพิธีรีตอง การดมกลิ่นอันหอมหวนเป็นการเบิกโรงที่สำคัญนะครับ”