บทที่ 802

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หัวหน้าจางพาลูกน้องไปยืนอยู่หน้ารถตู้ที่พาเฉินฟู่ไป ค้นหาดูรอบ ๆ รถตู้ แต่ก็ไม่พบเบาะแสใด ๆ เลย

“ตรวจสอบกล้องวงจรปิดของสนามบินหรือยัง?!”

หัวหน้าจางตะโกนเสียงดัง

“ตรวจสอบแล้วครับ คนขับรถหิ้วถุงหลากสีนั่นไปที่ทางพิเศษตรงไปขึ้นเครื่องบินส่วนตัวครับ แล้วเครื่องบินส่วนตัวลำนั้นก็ออกเดินทางไปแล้วด้วย จุดหมายคืออีกฝั่งของมหาสมุทรครับ”

หัวหน้าจางฟังแล้วก็สบถในใจ แล้วตะลึงไปทันที

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ขโมยร่างของเฉินฟู่ แล้วส่งไปยังอีกฝั่งหนึ่งของมหาสมุทรด้วยเครื่องบินส่วนตัว? ให้ตายเถอะ ฟังยังไงก็ดูประหลาด”

บ่นพึมพำอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าจางที่ทำอะไรไม่ถูกก็หยิบมือถือของเขาออกมาต่อสายหาหลี่โม่ บอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้หลี่โม่ฟัง

“ขอโทษจริง ๆ นะครับ เป็นเพราะลูกน้องของผมมันไร้ประโยชน์เกินไป ผมไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ผมก็มืดแปดด้านเหมือนกัน คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่” หัวหน้าจางอธิบายอย่างอึดอัด

“ไม่เป็นไร ปล่อยพวกมันไปเถอะ ต้องขอบคุณด้วยครับ คุณลำบากแย่” หลี่โม่พูดเรียบ ๆ

“นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว งั้นทำยังไงดี ช่วงนี้ผมให้ส่งคนไปปกป้องคุณอย่างลับ ๆ ดีไหมครับ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“ไม่ต้องหรอกครับ ผมจะคอยระวัง”

หลี่โม่วางสายและเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในใจมีการสันนิษฐานเรื่องของเฉินฟู่ไว้อยู่แล้ว

แต่สำหรับเรื่องนี้หลี่โม่ไม่กังวลเลยสักนิด ต่อให้พวกมันมายุ่งวุ่นวายก็ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก

กู้หยุนหลานเอียงหัวมองหลี่โม่ แล้วถามอย่างอยากรู้ “ใครโทรหาคุณเหรอคะ?”