บทที่ 822

กู้หยุนหลานพอใจกับคำตอบของหลี่โม่มาก เธอจับแขนของหลี่โม่เบา ๆ เมื่อเห็นหลี่โม่มองมาที่ตนเอง กู้หยุนหลานจึงเผยใบหน้ายิ้มแย้มให้แก่เขา

หลี่โม่ยิ้มออกมาอย่างดีใจ แล้วโน้มหัวเข้าไปคิดจะจูบกู้หยุนหลานสักหน่อย แต่กลับถูกกู้หยุนหลานเบือนหน้าหลบไปเสียก่อน

เมื่อเห็นหลี่โม่กับกู้หยุนหลานแสดงความรักหวานชื่นกันต่อหน้าสาธารณะ เฉินเสี่ยวถง กู้ชิงหลิน และคุณชายสามหลินก็เกิดคลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำอยู่ภายในใจ

“กู้หยุนหลานเธอมันนังสารเลวไร้ยางอาย ยังไม่รีบเข้ามาปรนนิบัติคุณชายสามอีก!”

กู้ชิงหลินตะโกนลั่นด้วยความโมโห

คุณชายสามหลินแค่นเสียงอย่างเย็นชา แล้วมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาเย็นยะเยือก “แกก็คือหลี่โม่ไอ้ขยะที่เกาะผู้หญิงกินนั่นสินะ? คลานมาแล้วเห่าเหมือนหมาสิ ไม่แน่ว่าฉันอาจจะยังเก็บแกมาเป็นหมาเฝ้าบ้านก็ได้ แต่ถ้าแกไม่ยอมทำตามดี ๆ ล่ะก็ หึหึ...”

หลี่โม่ชำเลืองมองคุณชายสามหลิน แล้วส่ายหัวพลางพูดว่า “นายก็ช่างเป็นคนที่ไร้ความกลัวเพราะโง่เขลาจริง ๆ นึกว่าทำเป็นเท่แล้วมันจะเท่จริงงั้นเหรอ? งี่เง่าชะมัด”

“กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันงี่เง่าวะ คลานมาให้ฉันอัดซะดี ๆ ไอ้ขยะ!” คุณชายสามหลินพูดอย่างโหดเหี้ยม

บนใบหน้าของพวกลูกน้องที่ติดตามอยู่ด้านหลังคุณชายสามหลินต่างเผยรอยยิ้มตื่นเต้นออกมา แต่ละคนเดินเข้าไปหาหลี่โม่อย่างคันไม้คันมือ

ฉินจี้เย่กัดฟันแน่น แล้วก้าวขึ้นมาข้างหน้าขวางทางพวกลูกน้องของคุณชายสามหลิน

“คิดจะแตะต้องคุณหลี่ ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ” ฉินจี้เย่เอ่ยพลางตั้งท่าพร้อมสู้

“คำพูดปัญญาอ่อนขนาดนี้ยังมีคนพูดออกมาได้จริง ๆ เสียด้วย ขอให้พวกเราข้ามศพแกไปก่อนงั้นเหรอ งั้นเราขอไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

“ในเมื่อแกรนหาที่ตาย งั้นฉันก็ช่วยสนองให้ วันนี้ฉันจะส่งแกไปปรโลกให้แน่นอน จากนั้นก็ค่อยกระทืบศพของแกให้เละซะเลย”

“เข้ามาเลย!”