บทที่ 845

เฉินเจียตั๋วพินิจหลี่โม่เล็กน้อย หลังจากยืนยันแล้วว่าหลี่โม่คือเป้าหมายที่ตนกำลังตามหาบนใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มตื่นเต้นออกมา

“มาเลย ถ้าจะลงมือก็รีบ ๆ เข้า ฉันจะซัดแกให้ฟันร่วงหมดปาก”

เฉินเจียตั๋วพูดจบก็กระดิกนิ้วเรียกหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มเย็นชาพลางมองไปที่พวกชายฉกรรจ์ข้างหลังเฉินเจียตั๋ว “พวกแกเองก็เข้ามาพร้อมกันเลย จะได้ไม่ต้องจัดการทีละคน แบบนั้นมันน่ารำคาญ”

“ไอ้เวร แกใจกล้านักนะ หัวหน้า ไอ้หมอนี่มันจองหองเกินไปแล้ว ให้พวกเราสั่งสอนมันให้รู้สำนึกเถอะครับ!”

“จัดการทีละคนมันน่ารำคาญงั้นเหรอ ไอ้กระจอกอย่างแกมีแต่ถูกพวกเรากระทืบเท่านั้นแหละ เดี๋ยวจะอัดให้พ่อแม่แกจำไม่ได้เลย”

เฉินเจียตั๋วยืนเอามือไพล่หลังเย่อหยิ่งวางมาดเป็นคนมีฝีมือ “หึหึ ในเมื่อแกไม่รู้อะไรเป็นอะไรขนาดนี้ งั้นก็ให้พวกลูกน้องของฉันช่วยสั่งสอนแกให้หนักสักหน่อยแล้วกัน พวกนายรุมมันเข้าไป สนองความต้องการของมันหน่อย”

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นต่างหัวเราะอย่างชอบใจ แล้วเข้าไปล้อมกรอบหลี่โม่เอาไว้ทันที

“ตายซะเถอะ! อวดดีนัก!”

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเหวี่ยงหมัดใส่หน้าหลี่โม่ก่อน จากนั้นคนอื่น ๆ ก็พากันพุ่งเข้าไปโจมตีหลี่โม่จากรอบด้านทั้งซ้ายขวาหน้าหลังพร้อมกัน

ชูจงเทียนเห็นเช่นนั้นก็หัวใจบีบรัด ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก

แต่ยังไม่ทันที่ชูจงเทียนจะตะโกนออกมาว่าระวัง หมัดของหลี่โม่ก็ซัดเข้าใส่ชายฉกรรจ์ที่เหวี่ยงหมัดมาคนแรกไปแล้ว

ตูม!

ชายฉกรรจ์ถูกหลี่โม่ซัดเข้าที่ดั้งจมูกจนลอยกระเด็นไปพร้อมกับเลือดที่กระฉูดออกมาจากโพรงจมูก

จากนั้นหลี่โม่ก็พลันกระโดดขึ้นหมุนตัวเตะต่อเนื่องกลางอากาศ ฝ่าเท้าถีบใส่หน้าของชายฉกรรจ์รอบ ๆ

เสียงลูกถีบดังขึ้นเป็นชุด ชายฉกรรจ์ที่รอบกรอบหลี่โม่อยู่ล้มลงกับพื้นในชั่วพริบตา ไม่มีใครสามารถลุกขึ้นมาได้แม้แต่คนเดียว