บทที่ 847

เหล่าลูกน้องของชูจงเทียนมาถึงด้วยความรวดเร็ว คนทั้งกลุ่มเดินเข้ามาในโรงน้ำชาจนเต็มแน่นขนัดไปทั่วห้องโถงใหญ่ของโรงน้ำชา ก่อนจะโค้งคำนับให้กับหลี่โม่ด้วยความเคารพอย่างพร้อมเพรียง “สวัสดีครับคุณหลี่ สวัสดีครับคุณเทียน”

เจ้าของโรงน้ำชาไปจนถึงผู้จัดการและพนักงานต่างหลบตัวสั่นอยู่ในห้องชงชา เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงตะโกนอันพร้อมเพรียง แต่ละคนก็ตกใจกลัวจนใบหน้าซีดขาวกันหมด

ชูจงเทียนเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “คนที่ยังไม่ตายพากลับไปให้หมด ใครตายแล้วก็ส่งเข้าโรงเผาศพไปเลย จัดการเรื่องปืนด้วย จัดการให้ละเอียดรอบคอบหน่อยล่ะ”

“ครับ!”

เหล่าลูกน้องต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ไม่นานศพของเฉินเจียตั๋วก็ถูกยกออกไป ส่วนพวกลูกน้องของเฉินเจียตั๋วก็ล้วนหมดความโอหังอย่างก่อนหน้านี้และถูกคุมตัวออกไปในสภาพสั่นกลัว

ทั้งหมดออกจากโรงน้ำชาไปขึ้นรถและมาถึงลานว่างแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลออกไป พวกลูกน้องของเฉินเจียตั๋วต่างถูกลากลงมาจากรถและพาตัวเข้าไปในอาคาร

หลี่โม่กับชูจงเทียนนั่งอยู่บนโซฟามองดูพวกลูกน้องของเฉินเจียตั๋วถูกพาตัวเข้ามา

“ถ้าไม่อยากตายก็บอกความจริงมา ถ้าไม่ยอมพูด พวกแกก็จะได้เป็นเหมือนเฉินเจียตั๋ว” หลี่โม่เอ่ยอย่างเด็กขาด

พวกลูกน้องของเฉินเจียตั๋วกลัวจนขวัญเตลิดไปนานแล้ว ตอนนี้จึงไม่มีใครกล้าปิดบังแม้แต่น้อย พวกเขาต่างพากันเริ่มอธิบายสถานการณ์ขึ้นมาเอง

“เดิมทีพวกเราไม่ได้อยากมาที่นี่ แต่เพราะคนที่ชื่อจางฟาไฉมาหาหัวหน้าเรา แล้วเสนอเงินหนึ่งสิบล้านบาทเพื่อให้พวกเรามาที่นี่ บอกว่าขอแค่ทำร้ายคนคนหนึ่งได้ก็พอแล้ว”

“สองวันที่ผ่านมานี้จางฟาไฉจัดเตรียมให้พวกเรากินเที่ยวเล่นโดยไม่ได้พูดถึงเรื่องที่จะให้เราทำงานเลย จนถึงเมื่อครู่นี้จางฟาไฉก็โทรศัพท์มาบอกว่ามีงานแล้วพาพวกเรามา”

“จากนั้นพอมาถึงประตูโรงน้ำชาจางฟาไฉก็บอกว่าพวกคุณอยู่ในโรงน้ำชา ให้พวกเราตามหาพวกคุณให้ละเอียด แล้วสั่งให้พวกเราทำร้ายคุณให้หัวร้างข้างแตกก็พอ แล้วยังเอารูปของคุณให้พวกเราดูด้วย”