บทที่ 864

“หยุดพูดไร้สาระ รีบเข้าไปช่วยพี่คังเถอะ ดูว่าจะปลุกเขาได้ไหม ถ้าปลุกไม่ได้ให้ส่งเขาไปโรงพยาบาลทันที ถ้ามีเลือดออกภายในหรือเลือดออกในสมอง พวกเราก็จะเดือดร้อนไปด้วย”

พวกคนรวยจับตัวเขา เปลือกตาของพี่คังขยับ แล้วเขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

สายตาที่สับสนมองไปรอบ ๆ ด้วย จู่ ๆ พี่คังก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ได้ “ฉัน ฉันไม่เป็นไรใช่ไหม ขาของฉันยังอยู่ใช่ไหม!”

“แขนขาพี่อยู่ครบ ดูท่าทางสภาพของพี่คังยังอยู่ดีนะ ความปลอดภัยของรถบูกัตติสุดยอดมาก”

“งั้นฉันก็สบายใจ พยุงฉันขึ้นรถที พวกเราต้องตามหาเมอร์เซเดสเบนซ์คันนั้นให้เจอ ต้องตามหาคนที่ขับรถคันนั้นให้ได้!” พี่คังพูดอย่างไม่ยอมแพ้

พวกคนรวยสบตาสื่อสารกัน ต่างรู้สึกว่าควรหารถเมอร์เซเดสเบนซ์คันนั้น พวกเขาไม่สามารถแพ้ให้ใครก็ไม่รู้ไม่ได้

“พี่คัง ขึ้นรถฉันเถอะ ถ้าตรงไหนไม่สบายให้รีบบอกฉันเลยนะ เรื่องตามหารถเมอร์เซเดสเบนซ์นั่น เรามีกันอยู่ตั้งหลายคนขนาดนี้ เขาหนีไม่พ้นแน่นอน”

คนหนึ่งพยุงพี่คังขึ้นรถตัวเอง จากนั้นรถสปอร์ตทุกคันก็สตาร์ทรถ ไล่ตามไปในทิศทางของรถเมอร์เซเดสเบนซ์

......

รถเมอร์เซเดสเบนซ์จอดนิ่งอยู่หน้าคฤหาสน์ สีหน้าของหลงเทาซีดเผือด เสื้อผ้าของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อราวกับว่าเขาเพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ

“แม่เจ้า พี่ใหญ่ขับรถน่ากลัวจริง ๆ น่ากลัวยิ่งกว่าหนังสยองขวัญอีก ตอนที่ผ่านโค้งมาเมื่อกี้ หัวใจผมแทบจะหลุดกระเด็นออกทางปากแล้ว”

หลงเทาพูดอย่างเศร้า ๆ ในใจก็ยังยังเสียใจอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ในกระจกมองหลังที่เห็น รถบูกัตติเวย์รอนเสียการควบคุมหลังจากเข้าโค้ง หลงเทายิ่งรู้สึกเลยว่าวิญญาณของเขาจะหายไปแล้ว

หลี่โม่ยิ้มเบา ๆ แล้วตบไหล่หลงเทา “นายเองก็เป็นหัวหน้าเหมือนกัน ทำไมถึงขี้ขลาดขนาดนี้”

“ไม่ใช่ว่าผมขี้ขลาดนะ แต่มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ หัวหน้าก็เป็นคนเหมือนกันนะครับ ก็มีเวลาที่กลัวเหมือนกัน”