บทที่ 87

เมื่อกู้ซิ่งเหว่ยได้ยินกู้หยุนหลานพูดแบบนี้ เขาก็โกรธขึ้นมาทันที พร้อมลุกขึ้นชี้ไปที่เธอ และตะโกนว่า “เธอพล่ามอะไร จะให้ฉันขอโทษเธอกับไอ้ขยะหลี่โม่นั่น เธอบ้าไปแล้วเหรอ?!”

กู้ซิ่งเหว่ยแทบจะคลั่งด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว

จากนั้นเขาก็หันไปหาชายชราที่แสดงสีหน้าเย็นชา พร้อมกับพูดว่า “คุณปู่ครับ ฟังสิ่งที่เธอพูดสิครับ กู้หยุนหลานพูดอะไร? อยากจะให้ผมขอโทษไม่พอ ยังกล้ามาบอกให้คุณปู่ขอโทษอีก นี่เธอกำลังทำอะไรอยู่? ไม่มีใครยอมรับเธอแต่เธอก็ยังทะเยอทะยานขนาดนี้ คุณปู่ครับ คุณปู่จะปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้นะครับ”

ยัยตัวดีกู้หยุนหลาน เธอพล่ามเพ้อเจ้อไร้สาระอะไรของเธอ

เธอกล้าพูดแบบนั้นได้ แสดงว่าเธอไม่เคารพนับถือคุณท่านกู้แล้ว

เธอคิดว่าคุณท่านกู้เป็นใครกัน?

เป็นคนที่สามารถขอโทษเธอได้ง่าย ๆ หรือไงกัน?

“คุณปู่คะ ฉันคิดว่ากู้ซิ่งเหว่ยพูดถูก กู้หยุนหลานไม่สนกฎเกณฑ์มากขึ้นเรื่อย ๆ เธอไม่นับถือคุณปู่เลย แถมยังต้องการให้คุณปู่ขอโทษไอ้หลี่โม่นั่นอีก ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ตระกูลกู้ของเราจะตั้งหลักอยู่ในเมองฮั่นต่อไปได้ยังไงกันคะ?”

กู้ชิงหลินพูดตามน้ำ คิ้วของเธอเลิกขึ้น ใบหน้าของเธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ผู้บริหารของบริษัทที่อยู่รอบ ๆ ทุกคนดูโกรธและขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จนอยากจะกลืนกู้หยุนหลาน ผู้กล้าหาญคนนี้เสียให้ได้!

คุณท่านกู้โกรธมาก ดวงตาที่เย็นชาของเขาจ้องไปที่กู้หยุนหลาน และเขาพูดด้วยเสียงต่ำ “เมื่อกี้ว่ายังไงนะ พูดอีกทีซิ!”

กู้หยุนหลานตัวสั่น กำหมัดแน่น เชิดคาง แล้วพูดว่า “ฉัน… ฉันต้องการให้คุณทุกคนขอโทษ”

ตึง!

ไม้เท้าในมือคุณท่านกู้กระแทกพื้นกระเบื้องอย่างแรง ใบหน้าของเขาดูเกลียดชัง หางตาของเขาบ่งบอกถึงความโกรธ เขาตะโกนว่า “แกกล้าดียังไง! แกคิดว่าแกเป็นใครกัน ถึงกล้ามาสั่งฉันน่ะ?”

ชายชราโกรธจัด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านทีเดียว

คาดไม่ถึงว่า วันนี้หลานสาวจะกล้าท้าทายตน