บทที่ 885

หลี่โม่เพิ่งจะออกมาได้ไม่ถึงนาที โทรศัพท์บนโต๊ะของกู้หยุนหลานก็ดังขึ้นมา

คุยโทรศัพท์ไม่ถึงนาที กู้หยุนหลานก็รีบวิ่งออกจากห้องทำงาน เธอกำชับให้เฉินเสี่ยวถงอยู่ที่ห้องทำงานอย่าไปไหน ส่วนตนเองต้องไปที่ไซด์ก่อสร้าง

รอจนกู้หยุนหลานออกไปแล้ว เฉินเสี่ยวถงเองก็แอบออกจากห้องทำงาน แอบย่องออกจากตึกบริษัทแล้ววิ่งตะบึงไปถึงข้างถนน

ในตอนนี้อย่าว่าแต่เงาของหลี่โม่เลย แม้แต่เงาของกู้หยุนหลานก็ยังไม่เห็น

เฉินเสี่ยวถงมุ่ยปากกระทืบเท้า ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง รู้สึกว่าตนเองช่างขี้แพ้จริง ๆ โอกาสดีขนาดนี้ยังคว้าเอาไว้ไม่ได้ ได้แต่มองหลี่โม่จากไปต่อหน้าต่อตา ตอนนี้อยากจะไล่ตามหลี่โม่ไปก็ไม่รู้ว่าควรจะไล่ตามไปทางไหนดี

รถเบนซ์ค่อย ๆ ขับมาจอดที่ข้างทาง กระจกรถฝั่งคนขับเลื่อนเปิด คังเหวินซินเอียงหัวแล้วพูดขึ้น “คุณหนูเฉิน จะไปไหนเหรอครับ? ให้ผมรับใช้ได้นะ”

“นี่นายคิดจะลวนลามซือเหนียงงั้นเหรอ?” (1)

เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างไม่สบอารมณ์

“เอ๊ะ? ซือ ซือเหนียง......ภรรยาของอาจารย์น่าจะเป็นกู้หยุนหลานไม่ใช่เหรอ คุณคือคนที่อาจารย์เก็บ......”

คังเหวินซินยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบา จนสุดท้ายก็ปิดปากเงียบ เพราะสายอันโกรธเกรี้ยวของเฉินเสี่ยวถงนั้นแทบจะฆ่าคนได้เลย

ในตอนนี้คังเหวินซินรู้สึกว่าอีคิวของตัวเองค่อนข้างต่ำไปหน่อย สาวสวยราวเทพธิดาขนาดนี้ หากไม่ใช่เพราะปรารถนาในตัวอาจารย์แล้ว จะไปถูกเก็บมาได้ยังไงกันล่ะ

ที่บอกว่าเก็บมาก็เป็นเพียงการพูดอำพรางเท่านั้น คนคนนี้จะต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถบรรยายได้กับอาจารย์หลี่โม่แน่นอน

“เอ่อ ซือเหนียงเล็กเชิญขึ้นรถ คุณจะไปหาอาจารย์ของผมใช่ไหมครับ ผมเห็นอาจารย์ขับรถมุ่งไปทางตะวันออก ถ้าพวกเรารีบไป ก็อาจจะตามทันได้ครับ”

คังเหวินซินมั่นใจเต็มที่ รู้สึกว่าด้วยทักษะการขับรถของตนแล้ว การไล่ตามรถแท็กซี่คนหนึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างมาก

เฉินเสี่ยวถงลังเลเล็กน้อย ก่อนเปิดประตูและเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ

“ฉันเตือนนายไว้ก่อน ว่าถ้านายแตะต้องฉัน ก็อย่าหาว่าฉันพูดให้ร้ายนายต่อหน้าอาจารย์ของนายก็แล้วกัน”