บทที่ 887

หลี่โม่เข้าไปในสนามกีฬาต่อสู้ จากนั้นลูกน้องของชูจงเทียนคนหนึ่งก็พาหลี่โม่ตรงไปที่ห้องพัก

“คุณหลี่ครับ พักก่อนนะครับ ผมจะไปบอกคุณเทียน ตอนนี้เขาถูกชาวต่างชาติดึงตัวไว้อยู่ ไปไหนมาไหนไม่ได้อย่างอิสระเลย”

หลี่โม่พยักหน้า เดินเข้าไปนั่งในห้องพัก หยิบมือถือออกมาเล่นอย่างสบาย ๆ

ลูกน้องเดินไปที่สนามฝึกตามหาชูจงเทียน แล้วกระซิบรายงานที่ข้างหูของชูจงเทียน

ชูจงเทียนเหลือบมองทอมป์สันที่อยู่ข้าง ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ “หลี่โม่ผู้เล่นไวด์การ์ดที่เป็นตัวแทนกรุงโซลของเรามาถึงแล้ว ผมจะไปพบเขาสักหน่อย”

“อ๋อ ผู้เล่นเจ้าบ้านของเรามาแล้ว งั้นเชิญเขามาที่นี่สิ นู่หล่างกำลังจะฝึกซ้อมครั้งสุดท้ายก่อนแข่งพอดี หลี่โม่ไม่ได้เข้าร่วมการฝึกซ้อมในช่วงนี้ ต้องยังไม่รู้จักคู่ต่อสู้ของเขาแน่นอน ให้เขาดูสักหน่อยก็นับว่าเป็นการทำความเข้าใจ”

คำพูดของทอมป์สันดูเหมือนจะมีเจตนาดี แต่จริง ๆ แล้วคำพูดเหล่านั้นไม่ได้เจตนาดีเลย ทั้งหมดนั้นก็เพื่อจะให้หลี่โม่เห็นความโหดร้ายของนู่หล่าง หลี่โม่จะได้มีความรู้สึกทางจิตวิทยา

ขอแค่มีความรู้สึกไม่ดีในใจ ตอนขึ้นเวทีแข่งจะต้องกลัวไปหมดทุกอย่างแน่นอน สุดท้ายก็จะมีความเป็นไปได้สูงที่จะแพ้บนเวที

ชูจงเทียนยิ้มอย่างจนใจ แล้วพูดกับลูกน้องของเขา “ไปเชิญคุณหลี่มาสิ”

ลูกน้องหันหลังออกไป ชูจงเทียนขมวดคิ้วถาม “การฝึกของนู่หล่างจบแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

“เมื่อกี้นู่หล่างเสนอว่าจะฝึกเพิ่มอีก เขารู้สึกว่ามีผู้เล่นในรอบไวด์การ์ดมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงต้องสู้กับคนสิบคน จะได้พัฒนาความก้าวหน้าของไวด์การ์ดให้ดีขึ้น”

หลังจากที่ทอมป์สันพูดจบ คิ้วของชูจงเทียนก็ขมวดเป็นปม หัวใจของเขาจมลงไปเลย

แม้ว่าทอมป์สันจะพูดสบาย ๆ แต่ชูจงเทียนก็ได้กลิ่นคาวเลือดจากคำพูดของทอมป์สันแล้ว นู่หล่างไม่ได้จะสู้กับสิบคน แต่จะฆ่าสิบคนต่างหาก นี่ต้องเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูอย่างแน่นอน เขาจะทำให้หลี่โม่เห็น!

ไม่นานหลี่โม่ก็เดินไปนั่งข้าง ๆ ชูจงเทียน สายตามองไปที่ทอมป์สันที่อยู่ข้าง ๆ