บทที่ 913

ขณะที่หลี่โม่รีบไปที่เขตอนุรักษ์ป่าไม้ ร่างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ใกล้กับไซต์ก่อสร้าง

เงาร่างนั้นมองซ้ายมองขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อหาที่หลบได้แล้วจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเริ่มโทรออก

“ท่านหลง แย่… แย่แล้วครับ เจ้าถิ่นของเมืองฮั่นเคลื่อนไหวแล้ว พวกนั้นจับคนของเราทั้งหมดไป ผม… ผมโชคดีที่หนีมาได้ ได้ยินว่าพวกมันจับคนของเราไปที่เขตอนุรักษ์ป่าไม้ครับ”

หลงหานกวงที่กำลังคุยเรื่องแผนการจัดการหลี่โม่อยู่ ฟังจบก็ขมวดคิ้วแน่นเป็นปม สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง

“ไร้ประโยชน์ ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ทำไมฉันถึงมีขยะอย่างพวกแกเป็นลูกน้องได้วะ!”

“ท่านหลง พวกเราอาจจะไร้ประโยชน์ไปบ้าง แต่อีกฝ่ายมีคนมากเกินไป สิบต่อหนึ่งแล้วคุณจะให้พวกเราสู้ได้ยังไง”

“ไอ้เวรเอ๊ย! ฉันไม่อยากฟังคำอธิบายของแก ไปสืบมาให้ชัดเจนว่าพวกมันจับคนไปที่ไหน ที่ฉันต้องการคือพิกัดตำแหน่ง!”

หลังจากพูดจบหลงหานกวงก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความโมโห

กุ่ยเอ้อ หานเถี่ยโถวและคนอื่น ๆ ต่างมองไปทางหลงหานกวงเป็นตาเดียว และรอให้หลงหานกวงอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น

“ไม่ใช่ว่าคนของฉันไปก่อกวนที่ไซต์ก่อสร้างของตระกูลกู้หรอกนะ? ไม่รู้ว่าไอ้พวกขยะเจ้าถิ่นของเมืองฮั่นมันมาได้ยังไง พวกมันจับตัวคนของฉันทั้งหมดบอกว่าส่งไปที่เขตอนุรักษ์ป่าไม้ ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นเขตอนุรักษ์ป่าไม้ไหน เลยกำลังให้คนไปสืบอยู่”

หลงหานกวงอธิบายด้วยความหงุดหงิด รู้สึกว่าอับอายขายขี้หน้าอย่างยิ่ง

“คนของนายถูกจับไปหมดเลยงั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าหลี่โม่คงจะสั่งให้คนของชูจงเทียนลงมือ”

กุ่ยเอ้อค่อนข้างเข้าใจสถานการณ์ และได้คาดเดาออกมาได้ถูกต้อง

“นายลองบอกมาสิว่าจะทำยังไง ยังคิดจะใช้พวกเขาไปก่อปัญหาเพื่อล่อหลี่โม่ออกมาไหม ตอนนี้ดูเหมือนจะจบเห่กันหมดแล้ว ถ้าพวกมันเป็นคนที่หลี่โม่ส่งมา บางทีพวกมันอาจจะเค้นถามข้อมูลพวกลูกน้องของฉันก็ได้ ถึงตอนนั้นอย่างน้อย ๆ พวกมันก็รู้เบาะแสของฉันแล้ว”