บทที่ 920

ใบหน้าของกู้ชิงหลินเปลี่ยนเป็นสีซีดขาว เสียงปืนอันดุเดือดทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว แล้วคิดอยากเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังหลี่โม่โดยสัญชาตญาณ

เฉินเสี่ยวถงดึงกู้ชิงหลินเข้ามา และเอ่ยด้วยสีหน้าปกติ “ถ้าไม่อยากตายก็อย่าเอะอะ ตอนนี้ถ้าเธอไปเกาะพี่หลีโม่ไว้ แล้วจะให้พี่หลี่โม่ขยับยังไง”

“เธอ… เธอพูดอะไร ทำไมตอนเธอกลัวแล้วไปเกาะเขาได้ แล้วฉันทำไม่ได้” กู้ชิงหลินพูดอย่างไม่พอใจ

“ฉันแค่อยากจะบอกว่าเธอมันโง่บรมเลย”

เฉินเสี่ยวถงพูดจบ มือขวาก็ซัดเข้าที่ต้นคอของกู้ชิงหลินอย่างแรง ทำให้กู้ชิงหลินหมอสติไปทันที

หลี่โม่เหลือบมองเฉินเสี่ยวถงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขารู้สึกตกตะลึงกับทักษะอันว่องไวของเฉินเสี่ยวถง

แต่เมื่อคิดถึงความเก่งกาจของลุงฝูที่ที่ติดตามเฉินเสี่ยวถงแล้ว หลี่โม่ก็ค่อนข้างโล่งใจ รู้สึกว่าเฉินเสี่ยวถงคงจะได้เรียนวิชากังฟูแท้ที่ใช้ป้องกันตัวจากสัตว์มาบ้าง

เฉินเสี่ยวถงยัดกู้ชิงหลินที่สลบไปใส่ในอ้อมแขนของคังเหวินซิน “เอ้า เอาสาวสวยไปกอดซะ ดูแลเธอให้ดีล่ะ”

“หา? ผม ผมกลัว”

คังเหวินซินตื่นตระหนกขึ้นมา พูดจาก็ยังตอบไม่ตรงคำถาม

“ฉันรู้ว่านายกลัว เลยให้นายกอดสาวสวยไว้ จะได้ช่วยให้คลายความกดดันไง”

คังเหวินซินเบะปาก ท่าทางราวกับจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ เขากอดกู้ชิงหลินในอ้อมแขนเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

อากวงก้มตัววิ่งเข้ามา ในมือยังถือปืนพกเอาไว้กระบอกหนึ่ง “คุณหลี่ ที่นี่ถูกคนล้อมไว้แล้ว พวกเราออกมาโดยไม่ได้พกอาวุธอะไรมาด้วย เราต้านทานกำลังของอีกฝ่ายไว้ไม่อยู่เลยครับ เดี๋ยวผมจะคุ้มกันพวกคุณถอยออกไปเอง”

“ถูกล้อมไว้หมดแล้วยังจะถอยไปไหนอีกล่ะ เอาปืนของนายมาให้ฉัน”