บทที่ 924

“กุ่ยเหล่าเอ้อ คุณวางแผนประสาอะไร บอกมาสิว่ายังสามารถเอาชนะหลี่โม่ได้หรือเปล่า ผมว่าคุณพาพวกเรามาตายชัด ๆ !”

“หลงหานกวง นายขี้ขลาดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเราที่นี่มีคนตั้งมากมาย หากร่วมมือกันจะยังเอาชนะหลี่โม่ไม่ได้อีกงั้นเหรอ?” กุ่ยเอ้อหรี่ตาพลางเอ่ย

“เหอะ ๆ แล้วคุณเชื่อคำพูดนั้นของตัวเองด้วยหรือเปล่าล่ะ?”

“ฉันไม่ต่อปากกับนายแล้ว ก็แค่หลี่โม่คนเดียว นายคอยดูเถอะว่าฉันกับพวกหานเถี่ยโถวจะจัดการเจ้าหลี่โม่ยังไง”

กุ่ยเอ้อไม่มีอารมณ์จะเถียงกับหลงหานกวง เขาถือวิทยุสื่อสารขึ้นมาติดต่อกับพวกหานเถี่ยโถว และสั่งการให้พวกหานเถี่ยโถวโอบล้อมหลี่โม่จากทุกทิศทาง

แม้ว่าหานเถี่ยโถวและคนอื่น ๆ จะรู้สึกไม่เต็มใจอยู่บ้าง แต่ด้วยผลประโยชน์มหาศาลที่กุ่ยเอ้อรับปากเอาไว้ ทำให้พวกเขายอมรับคำสั่งของกุ่ยเอ้อ

หานเถี่ยโถวพายอดฝีมือสองสามคนเข้าไปใกล้หลี่โม่ และขวางเส้นทางที่หลี่โม่กำลังไล่ตามอยู่

“ไอ้หนู วางอาวุธซะ แล้วเราจะไว้ชีวิต” หานเถี่ยโถวยกสองมือเท้าเอวแล้วพูดขึ้น

หลี่โม่ยิ้มพลางโยนปืนทิ้งลงพื้น “ฉันวางอาวุธแล้ว ไหนดูซิว่าพวกนายจะไว้ชีวิตฉันยังไง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนูนี่สมองมันโดนลาดีดกะโหลกมาหรือไง ยอมวางอาวุธจริง ๆ ซะด้วย ฉันเพิ่งเคยเห็นคนโง่แบบนี้ครั้งแรกเลย”

“นี่เรียกว่าผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เจ้าเด็กโง่นี่คงจะรู้ว่าเอาชนะพวกเราไม่ได้ ก็เลยเชื่อฟังแต่โดยดี แต่เป็นแบบนี้พวกเราก็ตัดเรื่องยุ่งยากออกไปได้”

“ถึงวางอาวุธแล้วจะไว้ชีวิต แต่ถึงเว้นโทษตายได้ก็ใช่ว่าจะหนีรอดนะ แกคุกเข่าลงซะ ให้พวกเรากระทืบแกหนัก ๆ สักรอบ”

พวกหานเถี่ยโถวเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม รู้สึกว่าการกระทำของหลี่โม่ที่ทิ้งปืนนั้นช่างน่าขำสิ้นดี

หลี่โม่เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “อยากกระทืบฉันงั้นเหรอ? งั้นพวกนายก็ลองทำดูสิ แต่ถ้าความสามารถพวกนายไม่ถึง ฉันอาจจะเป็นฝ่ายกระทืบพวกนายก็ได้นะ”