บทที่ 927

ยอดฝีมือที่หลบหนีคนนั้นมีเลือดไหลออกมาจากด้านหลังศีรษะ ก้อนหินที่หลี่โม่โยนออกไปนั้น ได้สังหารเขาไปแล้ว

หัวใจของหานเถี่ยโถวสั่นไหว เขาแอบนึกดีใจที่เมื่อครู่ตนได้เลือกตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุด

หานเถี่ยโถวจินตนาการไม่ออกเลยว่า หลี่โม่ที่อยู่ตรงหน้านั้นแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่ เขาแค่รู้สึกว่า หลี่โม่ระดับสูงกว่ายอดฝีมือทั้งหมดที่เขาเคยเห็นตลอดชีวิตที่ผ่านมา

ยอดฝีมือคนอื่น ๆ ที่มีความคิดรอบคอบต่างสะเทือนขวัญกับการตายของยอดฝีมือคนนั้น

เก่งกาจในการต่อสู้ระยะประชิดก็ว่าไปอย่าง แต่การใช้ก้อนหินโจมตีระยะไกลยังร้ายกาจขนาดนี้ ช่างทำให้รู้สึกสิ้นหวังจริง ๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่โม่ซึ่งมีความสามารถในการต่อสู้ทั้งระยะประชิดและการโจมตีระยะไกล เหล่ายอดฝีมือก็ต่างเก็บความคิดเล่ห์เหลี่ยมในใจไป และคิดว่าการยอมเชื่อฟังคำสั่งของหลี่โม่จะเป็นการดีกว่า

......

ในรถบัญชาการ กุ่ยเอ้อเฝ้ารออย่างเงียบ ๆ หลังจากรอไปห้านาที หลงหานกวงก็ทนนิ่งเงียบไม่ไหวขึ้นมาเสียก่อน

“กุ่ยเหล่าเอ้อ ถ้าจะทำอะไรก็ทำต่อไปเลยสิ คนจากสำนักของนายถึงตอนนี้ก็ยังไม่มา คุณคิดว่า ผมหลงหานกวงเป็นคนโง่จริงๆ งั้นเหรอ พวกเขาไม่มีสมองจนถูกคุณใช้เป็นตัวรับกระสุนก็เพราะพวกเขามันปัญญาอ่อน ผมไม่อยู่เป็นตัวรับกระสุนของคุณต่อไปหรอกโว้ย”

กุ่ยเอ้อมองไปที่หลงหานกวงอย่างนิ่งเงียบ เขาแค่นหัวเราะแล้วพูดว่า "เป็นหนูขี้ขลาดตาขาวจริง ๆ อยากไปก็ไปซะสิ ต่อไปก็อย่าบอกว่า นายรู้จักฉันกุ่ยเอ้อล่ะ ฉันไม่รู้จักคนไร้ความกล้าหาญอย่างนาย”

“เฮอะ! นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับความกล้าหาญ ผมแค่ไม่อยากถูกหลอกใช้เท่านั้น”

หลงหานกวงพูดจบก็เปิดประตูและลงจากรถไปทันที เขากระโดดทะยานไปไม่กี่ครั้งก็หายเข้าไปในป่าทึบ

หลังจากเข้าไปในป่าทึบแล้ว หลงหานกวงไม่ได้หลบหนีไปทันที แต่รีบมุ่งไปยังหินก้อนใหญ่บนไหล่เขาที่เขาสังเกตการณ์เอาไว้ก่อนแล้ว หลังจากนั้นหลงหานกวงก็ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังก้อนหิน

เขาหยิบเลนส์กล้องระยะไกลออกมาจากกระเป๋าแล้วติดตั้งเข้ากับโทรศัพท์มือถือ หลงหานกวงเปิดโหมดบันทึกวิดีโอแล้วใช้มือถือสังเกตสถานการณ์บริเวณใกล้กับรถบัญชาการจากระยะไกล

หลงหานกวงอยากจะดูว่า กุ่ยเอ้อกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ และยิ่งอยากรู้ว่าหลี่โม่แข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่ด้วยเช่นกัน

ถ้าหลี่โม่ระดับสูงเกินกว่าจะรับมือได้ หลงหานกวงก็วางแผนว่าต่อจากนี้หลบซ่อนไปให้ไกลจากหลี่โม่ แบบที่ไม่วันพบไม่วันเจอกันอีกเลยตลอดกาล