บทที่ 930

เฉินเสี่ยวถงขานเรียกเสียงเบา

โม่หงที่เข่าหักอยู่ไม่ไกลและใช้มือสองข้างคลานไปกับพื้นหยุดชะงัก ก่อนมองไปยังทิศทางที่เฉินเสี่ยวถงเดินมาด้วยแววตาเป็นประกาย

โม่หงเกลียดแค้นหลี่โม่อย่างสุดซึ้ง เพราะหัวเข่าหักโดยสมบูรณ์ ขาขวาของโม่หงนับว่าพิการอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้แม้แต่จะลุกขึ้นเดินก็ยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

โม่หงซึ่งแต่เดิมคิดว่าคงได้แต่ต้องคลานหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น ในตอนนี้เมื่อมองไปยังเฉินเสี่ยวถงผ่านพงหญ้า เขาก็รู้สึกว่าน่าจะสามารถจับเฉินเสี่ยวถงเป็นตัวประกันและหนีไปได้

สาวสวยขนาดนี้ จะต้องเป็นผู้หญิงข้างกายหลี่โม่แน่ ๆ ขอเพียงจับตัวเฉินเสี่ยวถงไว้ได้ บางทีไม่เพียงแค่หนีรอดได้เท่านั้น เขาอาจได้แก้แค้นด้วยก็ได้!

โม่หงสูดหายใจลึก สองมือออกแรงพยุงร่างขึ้น จากนั้นจึงยกขาซ้ายขึ้นมานั่งคุกเข่าข้างเดียวบนพื้น

โม่หงที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกรู้สึกว่าตนมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ถึงยังไงเฉินเสี่ยวถงมีปืนอยู่ในมือ หากเขาโจมตีพลาดไป ก็อาจถูกเฉินเสี่ยวถงยิงตายได้

โม่หงซุ่มรออย่างเงียบ ๆ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังล่าเหยื่อ รอให้เฉินเสี่ยวถงมาถึงอยู่ในพงหญ้าหนาทึบ

แต่ก่อนที่เฉินเสี่ยวถงจะเดินเข้ามาใกล้ โม่หงก็รู้สึกเย็นวาบที่หลังคอขึ้นเล็กน้อย

ด้วยความตื่นตกใจ โม่หงจึงค่อย ๆ หันกลับไปมองด้านหลัง

หลี่โม่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ด้านหลังโม่หง และมองโม่หงด้วยรอยยิ้ม

“แก… แกมาอยู่ข้างหลังฉันได้ยังไง!”

โม่หงตกใจจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น เขาใช้มือทั้งสองประคองร่างกาย และถอยหลังไปด้วยความตื่นตระหนก บดทับหญ้าเป็นกอใหญ่

เฉินเสี่ยวถงตกใจกลัวการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของโม่หง เฉินเสี่ยวถงที่สติแตกเหนี่ยวไกปืนโดยไม่รู้ตัว ลูกกระสุนหลายนัดถูกยิงใส่บริเวณพงหญ้าที่โม่หงอยู่

คลิก คลิก คลิก

ปืนไรเฟิลที่กระสุนหมดเกิดเสียงลั่นไกเปล่าขึ้นมา แต่เฉินเสี่ยวถงก็ยังคงเหนี่ยวไกปืนอย่างเอาเป็นเอาตาย บนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว