บทที่ 936

“นี่? เสี่ยวคัง นายเสียสติไปแล้วเหรอ? สิ่งที่พี่หลี่โม่พูดคงไม่ใช่เรื่องจริงหรอก อย่าบอกนะว่านายจะฝึกด้วยการขับรถแทรกเตอร์จริง ๆ ?” เฉินเสี่ยวถงพูดแขวะอย่างเอือมระอา

“สิ่งที่อาจารย์พูดเป็นความจริงแน่นอน ผมจะพยายามเต็มที่ครับอาจารย์!” คังเหวินซินพูดอย่างจริงจัง

“มีความตั้งใจดี งั้นก็ไปดูวิลล่าที่สวนหนานชุ่ยกันก่อนเถอะ ขึ้นรถ” หลี่โม่เอ่ย

คังเหวินซินรีบเปิดประตูรถ จากนั้นหลี่โม่และคนอื่น ๆ ก็พากันขึ้นรถ

รถเมอร์เซเดสเบนซ์สตาร์ทเครื่องอย่างนุ่มนวล และมุ่งหน้าไปยังสวนหนานชุ่ยที่ชานเมือง ระหว่างทางคังเหวินซินโทรติดต่อผู้จัดการฝ่ายขายของสวนหนานชุ่ย

“ฮัลโหล ผู้จัดการหวัง ฉันคังเหวินซินนะ”

“สวัสดีครับคุณชาย มีเรื่องอะไรให้รับใช้ครับ?”

ผู้จัดการหวังพูดอย่างกระตือรือร้น

“ฉันจะพาอาจารย์ไปดูบ้าน วิลล่าที่ดีที่สุดบนยอดเขาหลังนั้นน่ะ นายช่วยเตรียมไว้ให้หน่อย”

ผู้จัดการหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดอย่างค่อนข้างลำบากใจ "นั่นคือหลังที่คุณอาของคุณวางแผนจะเก็บไว้เองนะครับ คุณพาเพื่อนไปดูวิลล่าหลังอื่นดีไหมครับ?"

“ทำไม คำพูดของฉันเทียบกับคุณอาไม่ได้หรือไง? อีกอย่างเขาจะอยากได้วิลล่าที่เมืองฮั่นไปทำไม อย่าคิดจะหลอกฉันเลย” คังเหวินซินพูดอย่างไม่พอใจ

“ผมจะกล้าหลอกคุณได้ยังไง คังหย่งเฉียน อาเล็กของคุณต้องการเก็บไว้ให้ตัวเองจริง ๆ ครับ เขาเพิ่งโทรมาบอกผมเมื่อสองวันก่อน หรือไม่คุณลองโทรคุยกับเขาดูไหมครับ?"

ผู้จัดการหวังตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ว่าจะคังเหวินซิน หรือ คังหย่งเฉียน ผู้จัดการหวังก็ไม่กล้าล่วงเกินทั้งนั้น และล่วงเกินไม่ได้ด้วย

คังเหวินซินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขามั่นอกมั่นใจมาก แถมบอกว่าจะขายให้ราคาต้นทุนอีก แต่ตอนนี้จะพาไปดูบ้านยังยากเลย นี่มันน่าอับอายขายขี้หน้าชะมัด!