บทที่ 942

พี่เกิ่งร้องโหยหวนออกมา รู้สึกว่าขาซ้ายพลิกกลับไปด้านหลัง พลันสูญเสียการทรงตัวและล้มหงายไปข้างหลังทันที

พลั่ก

พี่เกิ่งล้มหงายลงกับพื้น ปากก็ร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

คังหย่งเฉียนถูกกระตุ้นด้วยเสียงร้องของพี่เกิ่งจนตัวสั่นไปทั้งตัว เสียงวิ้ง ๆ ที่ดังอยู่ในหัวยิ่งชัดเจนขึ้นมาทันใด

คังหย่งเฉียนกุมใบหน้าที่บวมแดงไปครึ่งหนึ่งมองไปทางศิษย์พี่เกิ่ง ดวงตาของคังหย่งเฉียนก็แทบจะหลุดออกจากเบ้า

ศิษย์พี่เกิ่งที่คังหย่งเฉียนเคยคิดว่า แข็งแกร่งไร้เทียมทานนั้น ตอนนี้กำลังร้องคร่ำครวญราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตาย เมื่อมองขาขวาของพี่เกิ่งหักงอในองศาที่ผิดธรรมชาติ คังหย่งเฉียนก็รู้สึกว่า เลือดทั่วร่างกายเย็นเฉียบขึ้นมา

นี่เป็นเรื่องที่มนุษย์สามารถทำได้อย่างนั้นเหรอ? นี่เป็นผลลัพธ์ที่สามารถใช้กำปั้นทำได้เหรอ? นี่มันซูเปอร์ไซย่าในตำนานหรืออย่างไรกัน?!

พวกศิษย์น้องของพี่เกิ่งหลายคนต่างหวาดกลัวกับความเผด็จการของหลี่โม่ ทั้งกลุ่มพลันหมดความโอหังไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาลากพี่เกิ่งขึ้นมาจากพื้นแล้ววิ่งตะบึงออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่คำพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในที่นี้คือศิษย์พี่เกิ่ง แม้แต่ศิษย์พี่เกิ่งยังไม่ใช่ศัตรูของหลี่โม่ คนอื่น ๆ ก็ไม่มีทางประจันหน้ากับหลี่โม่ได้แน่นอน

“พวกนายอย่าเพิ่งไป รอฉันด้วย พาฉันไปด้วย!”

คังหย่งเฉียนกระวีกระวาดลุกขึ้นจากพื้น แล้วรีบวิ่งหนีตามกลุ่มเพื่อนไปอย่างรวดเร็ว

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

คังเหวินซินหัวเราะดังลั่น รู้สึกได้ระบายจนปลอดโปร่ง "อาจารย์สุดยอดไปเลย ต้องจัดการอาเล็กของผมแบบนี้แหละ ถ้าคนในครอบครัวของเรามีความสามารถเหมือนอาจารย์ก็คงจะดี"

"หึหึ มาคุยเรื่องสำคัญกันก่อนเถอะ ผู้จัดการหวัง เราไปเซ็นสัญญาซื้อบ้านกันเถอะ" หลี่โม่พูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อนั้นผู้จัดการหวังถึงเพิ่งรู้สึกตัว เขาพูดด้วยความหวั่นเกรง "ครับผม เชิญครับคุณหลี่ มาเซ็นสัญญากันเลยครับ"

ฉากเมื่อครู่นี้ทำให้ผู้จัดการหวังรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา จนถึงตอนนี้ผู้จัดการหวังถึงเพิ่งเข้าใจความแข็งแกร่งของหลี่โม่ เข้าใจว่าทำไมรอบตัวหลี่โม่ถึงถูกรายล้อมไปด้วยสาวงาม และทำไมคุณชายใหญ่แห่งตระกูลคังจึงประจบยกยอถึงขนาดนั้น เขาเป็นผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง!