บทที่ 944

“ไอ้บัดซบเอ๊ย! ใครกล้ามาต่อกรกับฉันโอวหยางจื้อ มันผู้นั้นจะต้องตาย!”

โอวหยางจื้อพึมพำอย่างด้วยความอาฆาตแค้น แล้วสั่งให้ลูกศิษย์ไปจองตั๋วเครื่องบิน

......

คังเหวินซินมาส่งหลี่โม่และคนอื่น ๆ ที่บ้าน หลังจากมองดูทั้งสามเดินเข้าไปข้างในแล้ว จึงสตาร์ทรถและขับออกไปอย่างช้า ๆ

“อาเล็กถูกจัดการจนหมดท่าแล้ว ต้องบอกพ่อสักคำไหมนะ อาเล็กจะได้ไปตีไข่ใส่สีอีก”

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง คังเหวินซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดหมายเลขพ่อของเขาคังหย่งอัน

“ฮัลโหล พ่อครับ ผมเพิ่งจะขายวิลล่าบนยอดเขาที่สวนหนานชุ่ยให้เพื่อผมไป ขายราคาต้นทุนน่ะครับ”

คังหย่งอันขมวดคิ้ว "นั่นเป็นวิลล่าที่อาเล็กของแกจะเอาไม่ใช่เหรอ แกเอาไปให้เพื่อนได้ยังไง? ผู้จัดการฝ่ายขายว่ายังไงบ้าง?"

คังเหวินซินอึ้งครู่หนึ่ง รู้สึกถึงความผิดปกติในคำพูดของคังหย่งอัน "พ่อ พ่อรู้ได้ยังไงว่าอาเล็กอยากได้วิลล่านั่น?”

“อาเล็กของแกเคยบอกพ่อว่า วิลล่าหลังนั้นเป็นของขวัญที่เขาจะเก็บไว้ให้กับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในต่างประเทศโอวหยางจื้อ แกคงเคยได้ยินเกี่ยวกับโอวหยางจื้อมาบ้างใช่ไหม? เขาเคยรับหน้าที่เป็นผู้กำกับฉากแอ็คชั่นให้กับภาพยนตร์กังฟูหลายเรื่องในฮอลลีวูดน่ะ”

“คะ… เคยได้ยินอยู่ครับ อาเล็กพาคนไปแล้ว เพื่อนของผมเขาลงมือกับคนของอาเล็ก จนทำให้คนของอาเล็กบาดเจ็บแล้วด้วย” คังเหวินซินพูดเสียงค่อย

"อะไรนะ?"

คังหย่งอันนวดหว่างคิ้ว รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย "เจ้าเด็กคนนี้ ทำให้คนอื่นเป็นห่วงจริง ๆ เลย"

“พ่อ ผมก็ไม่รู้สักหน่อยว่า เขาจะมอบให้โอวหยางจื้อ อีกอย่างโอวหยางจื้อเองก็เป็นแค่เจ้าของโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ เทียบกับเพื่อนผมไม่ได้สักนิด”