บทที่ 10

หลังจากที่เธอเตรียมของไว้ต่อกรกับนายอนันต์เรียบร้อยแล้ว นายอนันต์ ก็ส่ง อดิเรก ผู้ช่วยของเขามารับเธอ

อิงฟ้าถือกระเป๋าของเธอและขึ้นรถไมบัคไป

เธอคิดว่านายดิเรก จะตรงไปส่งเธอที่บ้านของนายอนันต์ซะอีก แต่ไม่คิดว่าเขากลับพาเธอไปที่ห้างสรรพสินค้า

สไตลิสต์และช่างแต่งหน้าหลายคนห้อมล้อมเธอ ไม่ว่าจะเป็นการม้วนผมเป็นลอนยาวถึงเอว หรือแม้แต่การแต่งหน้าที่ละเอียดอ่อน

ชุดราตรีราคาแพงราวกับสั่งตัดสำหรับเธอ สวมอยู่บนตัวของเธอดูสมบูรณ์แบบจนไม่มีตำหนิ

นอกจากนี้ที่ลำคอของเธอ ยังสวมสร้อยคอเพชรมูลค่านับสิบล้าน ซึ่งทำให้เธอสูงส่ง สง่างาม สดใสมากยิ่งขึ้น

เธอมองดูตัวของเธอเองที่มีเสน่ห์ในกระจก รู้สึกแปลกไป มันดูไม่เหมือนเธอ แต่กลับดูเหมือนรุ่งรวี

ถ้าก้องฟ้าเห็นเธอแบบนี้ เขาอาจรู้สึกว่าเธอจงใจเลียนแบบคุณรุ่งรวี

เธอหัวเราะเยาะตัวเองด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

หลังเสร็จจากการแปลงโฉม นายดิเรกรีบไปส่งเธอท่ามกลางความมืดยามราตรี

นี่คือแหล่งขายทองที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ผู้คนที่มาที่นี่ไม่ว่าจะรวยหรือจน

เหตุผลหลักที่คนเลือกมาที่นี่คือความเป็นส่วนตัว ยิ่งที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด ถึงจะมีแต่ก็ยากที่จะพบ

ลูกคนรวยหลายคนชอบมาทำเรื่องสกปรกที่นี่

นายอนันต์เลือกสถานที่ดังกล่าว อาจเป็นเพราะเขาต้องการทรมานเธอโดยตรง

พออิงฟ้าคิดถึงการถูกล่วงละเมิด ใจของเต้นเร็วขึ้นเหมือนลิฟต์พุ่งขึ้นด้านบน

เมื่อเห็นว่าลิฟต์กำลังเข้าใกล้ชั้นบนสุด เธอจึงสงบสติอารมณ์ บีบกระเป๋าในมือแน่น แล้วเดินตามนายดิเรกออกไปยังด้านนอกลิฟต์

นายดิเรกหยิบบัตรวีไอพีออกมา รูดมัน และประตูอัตโนมัติอันหรูหราก็เปิดออกช้าๆ

ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงไฟสลัวก็สว่างขึ้น คลอไปด้วยเสียงดนตรียุโรปอเมริกา

สิ่งนี้ทำให้อิงฟ้าประหลาดใจ รสนิยมของนายอนันต์ควรเป็นสไตล์ไนท์คลับอะไรเทือกนั้น แต่ดนตรีที่เปิดอยู่ตอนนี้ให้ความรู้ตรงกันข้ามมันดูมีคลาส มีระดับ ดนตรีพวกนั้นไม่ได้แสบหูมากนัก แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลายกว่า

เมื่ออิงฟ้ายืนพิจารณาอยู่ที่หน้าประตู มีมือหนาดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนและโอบเอวของเธอเอาไว้

นายอนันต์กอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก้มหน้าและหอมแก้มเธอ "ที่รัก วันนี้คุณสวยมาก"