บทที่ 15

อิงฟ้าไม่คาดคิดว่าอนันต์จะโกหก ทันใดนั้นก็รู้สึกหนักใจเล็กน้อย

ก้องฟ้าเป็นพวกรักสะอาด เขาเคยบอกว่า ห้ามเธอมีอะไรกับใครหน้าไหนทั้งนั้น

เธออยากจะอธิบายบางอย่างให้ก้องฟ้าฟัง แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลงแล้ว และเธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร

ตอนที่เธอลังเล ก้องฟ้าก็พยักหน้าทันที "ในเมื่อสะอาดขนาดนั้น ก็ให้เธอรินละกัน"

อนันต์เห็นก้องฟ้าให้โอกาสอิงฟ้า จึงรีบยื่นไวน์คืนให้อิงฟ้า “เร็วสิ”

อิงฟ้าคิดว่าก้องฟ้าจะโกรธ แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนใจ ให้เธอรินไวน์ให้

เรื่องนี้ทำให้อิงฟ้าสับสนเล็กน้อย แต่ภายใต้การกระตุ้นของอนันต์ เธอหยิบขวดอีกครั้งและก้มลงรินไวน์ให้เขา

ก่อนที่ไวน์จะถูกริน มือของเขาก็ปิดบนแก้วอีกครั้ง

เขาใช้สายตาคู่นั้น จ้องมองเธออย่างเย็นชา "คุกเข่าลง"

ตอนนี้อนันต์มั่นใจได้ 100% ว่าก้องฟ้าจงใจพุ่งเป้าไปที่อิงฟ้า

เพียงแต่เขาคิดไม่ออกว่าทำไมก้องฟ้าถึงเล็งอิงฟ้า พวกเขารู้จักกันมาก่อนหรือไม่?

เมื่ออิงฟ้าได้ยินดังนั้น เธอถึงกับไม่เชื่อว่า เขาจะให้เธอคุกเข่ารินไวน์?

จริงอยู่ว่าเธอเคยเป็นคนรักของเขา แต่เธอไม่ใช่คนรับใช้ของเขา

อิงฟ้ายืดตัวขึ้นอีกครั้งและพูดกับก้องฟ้า: "คุณก้องฟ้า ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ ถ้าคุณรู้สึกว่าฉันเกะกะสายตา งั้นฉันก็จะไป ฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว"

หลังจากพูดจบ เธอก็วางขวดไวน์ลงบนโต๊ะ หยิบกระเป๋า หันหลังและจากไป

อนันต์คว้าตัวเธอไว้ "อย่าทำตัวไม่รู้กาละเทศะ ถึงคุณก้องฟ้าไม่อยากเจอหน้าเธอ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะมีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเขา "

เขายังต้องการพูดคุยเกี่ยวกับโครงการอยู่ ไม่อยากเสียโอกาสเรื่องธุรกิจเพราะอิงฟ้า

เขาเกลี้ยกล่อมอิงฟ้าด้วยคำพูดดีๆ เมื่อเห็นว่าอิงฟ้ายืนยันที่จะจากไป นัยน์ตาของเขาก็เย็นชา

เขาลดเสียงลงและขู่ด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงอิงฟ้าเท่านั้นที่ได้ยิน: "อย่าลืมเพื่อนของคุณ"

อิงฟ้าใจเย็นลงทันที จริงอยู่ว่าเธออยากจะออกจากที่นี่จริงๆ แต่คาดไม่ถึงว่านายอนันต์อยากจะได้โครงการนี้ขนาดนี้ ถึงขนาดให้เธออลุ่มอล่วยคุณก้องฟ้า แถมยังใช้รดามาขู่เธออีกด้วย ทำให้อิงฟ้ารู้สึกโกรธอยู่ในใจ

แต่เพื่อไม่ทำให้รดาเดือดร้อน เธอจึงหันกลับมา หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วคุกเข่าลงไปด้านหน้าก้องฟ้า

ตอนที่เธอคุกเข่าลง ลลินหัวเราะอย่างสุดเสียง ธาวินมองดูด้วยท่าทีที่ขมวดคิ้ว สีหน้าลำบากใจของอนันต์ก็หายวับไปกับตา ในขณะที่คนอื่นๆก็มองดูราวกับกำลังดูการแสดงอยู่