บทที่ 2

หลังจากที่ก้องฟ้าเดินจากไป ฤดีผู้ช่วยส่วนตัวของเขาก็เดินเข้ามาพร้อมกับยา

เขายื่นยาให้อิงฟ้าและพูดด้วยความเคารพว่า "รบกวนคุณแล้วคุณอิงฟ้า"

นี่คือยาคุมกำเนิด ก้องฟ้าไม่รักเธอ ดังนั้นเขาจึงไม่อนุญาตให้เธอตั้งครรภ์

ทุกครั้งหลังจากเสร็จกิจ เขาจะให้ฤดีนำยามามอบให้เธอ และสั่งให้ฤดีจับตาดูเธอจนกว่าจะเห็นเธอกลืนยานั้นลงไปด้วยตาของตัวเอง

อิงฟ้ามองไปที่เม็ดยาสีขาว และหัวใจของเธอก็เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะโรคหัวใจที่เธอเป็นหรือเพราะความโหดเหี้ยมของก้องฟ้า แต่เธอเจ็บปวดมาก มากจนหายใจติดขัด

“คุณอิงฟ้า......”

เมื่อฤดีเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง จึงเรียกเธอเพื่อเตือนสติ ด้วยกลัวว่าเธอจะไม่กินยานั้น

อิงฟ้าชำเลืองมองเขา หยิบมันขึ้นมาใส่ปาก ไม่แม้กระทั่งดื่มน้ำ ก็กลืนมันลงไปทันที

เมื่อเห็นอย่างนั้นฤดีถึงได้เก็บสีหน้าที่ซ่อนความกังวลของเขาลงไป หยิบโฉนดที่ดินและเช็คออกจากกระเป๋าเอกสาร วางไว้ตรงหน้าอิงฟ้าทีละใบ

"คุณอิงฟ้า นี่คือค่าตอบแทนที่คุณก้องฟ้ามอบให้คุณ นอกจากบ้านและรถหรูแล้ว ยังมีเงินที่ให้คุณเพิ่มอีก 250 ล้านบาท โปรดรับไว้"

ใจกว้างไม่เบา

แต่หน้าเสียดาย สิ่งที่เธออยากได้ กลับไม่ใช่เงิน

อิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองฤดีและยิ้ม: "ฉันไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้"

ฤดีชะงักไปชั่วขณะ งงงวยเล็กน้อย "คุณคิดว่ามันน้อยไปหรือเปล่า"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ อิงฟ้าก็รู้สึกปวดใจ

แม้แต่ฤดีเองก็ยังคิดว่าเธอทำเพื่อเงิน นับประสาอะไรกับก้องฟ้า

ที่ให้ค่าตอบแทนในการบอกเลิกสูงลิบลิ่วขนาดนี้ คงเป็นเพราะเธอกลัวว่าจะตามติดเขาเรื่องเงินอีกในอนาคต?

อิงฟ้ายิ้มอย่างขมขื่น หยิบแบล็กการ์ดออกมาจากกระเป๋าที่อยู่ข้างตัวเธอ แล้วยื่นให้กับฤดี "เขาให้ฉันมา รบกวนคืนมันให้กับเขาด้วย และบอกเขาว่าฉันไม่เคยใช้เงินเขาแม้แต่บาทเดียว และก็จะไม่รับค่าตอบแทนในการบอกเลิกของเขาด้วย”

ฤดีตกตะลึงเป็นอย่างมาก ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา คุณอิงฟ้าไม่ได้ใช้เงินจากบอสเลยสักบาทเดียว?

อิงฟ้าไม่สนใจว่าฤดีจะเชื่อหรือไม่ เธอเพียงแค่วางแบล็กการ์ดลงบนกองโฉนดที่ดิน

หันหลังกลับและเดินออกจากคฤหาสน์หมายเลข 8

ฤดูหนาวของที่นี่ ค่อนข้างหนาวเย็น

อิงฟ้าเดินเลาะไปตามทางในบริเวณคฤหาสน์นั้น

เงาที่สะท้อนลงบนพื้น ช่างดูผอมบางยิ่งนัก