บทที่ 10 ไม่อยากจะเชื่อ ความอ่อนโยนของเขา

ลู่หวานหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อได้ยินลี่เซี่ยงเฉินพูดกับเธอว่า：“ พี่สะใภ้ ลงไปทานอาหารค่ำกับพวกเราเถอะ ทุกคนจะได้รู้จักกัน”

ชายที่อยู่ข้างหน้า มีลักษณะที่ชัดเจนและแสดงออกถึงความอบอุ่น เมื่อเทียบกับลี่จิ่งเชินผู้ซึ่งมีกลิ่นอายของการ "ฆ่าคุณ"อยู่ เขาพูดได้ดีกว่ามากจริงๆ

แต่เมื่อคิดถึงข่าวลือที่ว่า ลี่เซี่ยงเฉินเคยหักขาของลี่จิ่งเชิน และวันนี้เขาก็ได้กลายเป็นผู้นำคนใหม่ของบริษัทตระกูลลี่ หัวใจของลู่หวานหว่านก็เต้นขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉัน....” ในขณะที่เธอจะพูด ทันใดนั้นลี่จิ่งเชินที่อยู่ข้างหลังก็พูดขึ้นมาว่า：“ หวานหว่าน คุณไม่ได้บอกว่าจะทำแผลให้ผมเหรอ ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของคนอื่นๆที่อยู่ก็เปลี่ยนไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนหญิงที่ลี่เซี่ยงเฉินพามา เมื่อเธอมองไปที่ลี่จิ่งเชินสายตาของเธอก็ดูประหลาดและตกใจ

ลู่หวานหว่านก็ตกใจเช่นเดียวกันเมื่อได้ยินลี่จิ่งเชินพูดว่า“หวานหว่าน” เธอรีบหันศีรษะไปมองเขา

เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้วและหลับตาลง ใบหน้าที่ดุร้ายของเขามีร่องรอยของความน่าสงสารอยู่

ลู่หวานหว่านไม่รู้ว่าเขาสูบบุหรี่บ้าขนาดไหน ถ้ารู้ว่าก่อนหน้านี้เขาจับคอเสื้อของลี่ซู่หยางและต้องการให้เขา

ตาย ตอนนี้กลับทำสีหน้าน่าสงสาร และยังเรียกเธออย่างเสน่หาว่“ หวานหว่าน” อีก เธอถึงกลับขนลุกขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม หลังจากสัญญาว่าจะทำในสิ่งที่คนอื่นทำ ลู่หวานหว่านจึงพูดกับลี่เซี่ยงเฉินว่า：“ คุณชายสองลี่ พวกคุณออกไปก่อนเถอะ ? ฉันจะตามไปภายหลังค่ะ”

“งั้นก็ได้” ลี่เซี่ยงเฉินไม่ได้บังคับ แต่กลับหันไปพูดกับเพื่อนสาวว่า：“ พวกเราไปกันเถอะ ชิงลั่ว”

ไป๋ชิงลั่วที่ไม่ได้พูดอะไร เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอก็พูด “อืม” ออกมาอย่างเหม่อลอย

ลู่หวานหว่านอดไม่ได้ที่จะมองเธอ เพราะผู้หญิงที่สวยและอารมณ์ดีแบบนี้ หายากยิ่งนัก

หลังจากพวกเขาไป ลู่หวานหว่านก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมคืนหนังสติ๊กให้ลี่ซู่หยาง เธอตบหน้าผากตัวเอง

！