บทที่ 11 ลืมผลักเธอออกไป

ลู่หวานหว่านใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ เช็ดคิ้ว มุมตา แก้ม ที่เปื้อนเลือดของลี่จิ่งเชิน เธอสังเกตเห็นริมฝีปากสีซีดและก็ถอนหายใจ เขาไม่ได้ทานอะไร อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บ เพราะแบบนี้เขาจึงอ่อนแอ

“คุณอยากทานอะไร ฉันจะทำให้”

หลังจากที่ได้ยินเธอพูดจบ ปฏิกิริยาแรกของเขาคือการขมวดคิ้ว และลู่หวานหว่านก็รีบพูดว่า "หรือคุณรู้สึกหิวและเป็นลมไป แล้วจะโดนฉันทำอะไร? "

ลี่จิ่งเชินกัดฟัน “เธอกล้าหรือ!”

“คุณบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าฉันได้รับผลประโยชน์อะไรจากคุณปู่ และสั่งให้ฉันมามีลูกกับคุณ?” ลู่หวานหว่านหัวเราะอย่างจงใจ “ดังนั้น คุณควรตื่นอยู่เสมอสิ อย่าทำให้ฉันได้โอกาสทำสิ่งนั้น"

เสียงหัวเราะของเธอคมชัดและอ่อนหวาน แต่ลี่จิ่งเชินเพียงรู้สึกว่าหูของเขาร้อนและถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

วินาทีถัดมา เขานึกได้ว่าเขาสามารถผลักเธอออกไปได้ แล้วทำไมเขาต้องหลบด้วย? !

เมื่อ ลู่หวานหว่าน เห็นท่าทางที่โกรธจนพูดไม่ออกของเขา เธอก็อดหัวเราะไม่ได้

แต่ใครจะคิดว่าสายตาของ ลี่จิ่งเชิน จู่ๆก็ฟื้นขึ้นมาทันที!

แม้จะเป็นเวลาเพียงสองวินาที ก่อนจะกลับเข้าสู่ความมืดอีกครั้ง แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาที่จะมองเห็นภาพแอบยิ้มของเธอ

สิ่งนี้ทำให้ ลี่จิ่งเชิน รู้สึกหงุดหงิดและละอาย เขาอดไม่ได้ที่จะคว้าผ้าเช็ดตัวจากมือของเธอแล้วบีบให้เป็นลูกบอลราว เพื่อระบายความโกรธของเขา

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู่หวานหว่านก็ประหลาดใจ “หือ?” และกล่าวว่า “คุณมองเห็นหรือ?”

ลี่จิ่งเชินตัวแข็งทื่อ จากนั้นก็รีบพูดว่า "ถ้าฉันมองเห็น สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือไล่เธอออกไปจากตระกูลลี่!"

ลู่หวานหว่านก็คิดแบบเดียวกัน ตอนนี้ที่เขาตาบอด เขาก็แทบอยากจะถีบหัวเธอส่งแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนที่เขาตาหายดี คงยิ่งกว่านี้แน่ๆ

แต่ไม่เป็นไร การแต่งงานของทั้งคู่เป็นข้อตกลงกัน หากวันหนึ่งเขามองเห็นแสงสว่างจริงๆ อีกครั้ง เธอจะถือว่าเธอทำข้อตกลงกับพ่อของเธอเสร็จสิ้น และที่มากกว่าคือไม่เสียใจกับตัวเองอีก

ถ้าถึงตอนที่เขาต้องการขอหย่าจริงๆ?