บทที่ 12 ผู้ชายอีกคนถือหาง

ลู่หวานหว่านคิดไม่ถึงว่าแม้เรื่องเล็กน้อยนี้จะต้องได้รับการอนุมัติจากจวงจิ้ง แต่ไม่นานมานี้ ลี่จิ่งเชินเพิ่งจะยกลูกชายคนเล็กของ จวงจิ้งไว้กลางอากาศ แล้วแบบนี้เธอจะกล้าพูดกับจวงจิ้งได้อย่างไร?

“คุณปล่อยผ่านบ้างไม่ได้หรือคะ คุณแม่บ้านโจว?”

แม่บ้านโจวแสดงท่าทีประชดประชันว่า "ถ้าคุณผู้หญิงรีบใช้ ก็ออกไปซื้อตอนนี้เลยค่ะ"

ออกไปซื้อตอนนี้? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าจู่ๆ ลี่ซู่หยางวิ่งไปทำร้ายลี่จิ่งเชินอีก?

ลู่หวานหว่านตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"พี่สะใภ้?"

ลู่หวานหว่านเอียงศีรษะและเห็น ลี่เซี่ยงเฉินกำลังเดินเข้ามาหาพวกเธอ

“คุณชายสอง” แม่บ้านโจวทักทายเขาอย่างรวดเร็วหลังจากเห็นเขา

“พี่สะใภ้ อาหารเตรียมพร้อมแล้ว ผมกำลังจะไปเชิญพี่พอดี” ลี่เซียงเฉินกล่าว เหลือบมองไปทางแม่บ้านโจว แล้วถามลู่หวานหว่านว่า “มีเรื่องอะไรกับแม่บ้านโจวหรือครับ?”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ลู่หวานหว่านก็พูดตามความจริงว่า "ฉันจะขอชุดยาจากแม่บ้านโจวค่ะ"

ลี่เซียงเฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม "สำหรับพี่ใหญ่ใช่ไหมครับ?"

ลู่หวานหว่านรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเขาถาม แต่เมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นในตระกุลวลี่ ลี่เซี่ยงเฉินเป็นคนเดียวที่เต็มใจแสดงความเมตตาต่อเธอ เธอพยักหน้าเบาๆ

เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว ลี่เซียงเฉินก็สั่งทันทีว่า “แม่บ้านโจว พี่สะใภ้ต้องการอะไร คุณก็เอาไปส่งที่ห้องแล้วกันนะ”

แม่บ้านโจวก้มหน้า และพูดว่า “รับทราบค่ะ”

ลู่หวานหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก: "ขอบคุณนะคะ คุณชายรอง"

“พี่สะใภ้ไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ เรียกผมว่าเซียงเฉินก็พอ” ลี่เซียงเฉินดึงดูดหญิงสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าเขาเข้าไปในดวงตาของเขา จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คนรับใช้ในครอบครัวนี้ไม่ค่อยรู้ความ ถ้าต่อไปพี่สะใภ้ต้องการอะไรในอีก มาหาผมได้ตลอดเลยนะครับ”

“ได้ค่ะ” ลู่หวานหว่านตอบไป