บทที่ 17 พี่สาวที่เจ้าเล่ห์ของเธอ

วันรุ่งขึ้น ที่บริษัท สตาร์ไลท์มีเดีย

ทันทีที่ลู่หวานหว่านมาถึงแผนก เธอเห็นกลุ่มคนมารวมตัวกันเพื่อหารือ——

“เฮ้ คุณเคยได้ยินไหม เหตุผลที่แผนกของเราได้โครงการใหม่ในครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณผู้อำนวยการลู่ของเรา!”

“ไร้สาระ โปรเจ็กต์ใหม่อะไรในแผนกของเราที่ไม่ได้เกิดจากผู้อำนวยการลู่บ้างล่ะ?”

“ผู้อำนวยการลู่เป็นลูกสาวที่น่าภาคภูมิใจ และเธอก็เป็นหัวหน้าที่ดีของเราเสมอ ไม่ช้าก็เร็ว เธอจะเป็นเจ้าของสตาร์ไลท์มีเดียของเรา”

ในเวลานี้ มีคนสังเกตเห็นลู่หวานหว่านที่ประตู และอดไม่ได้ที่จะพูดกับเธออย่างอิจฉาว่า “ผู้ช่วยลู่ เธอคงมีความสุขมากที่มีพี่สาวที่แสนดีเช่นนี้？ ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น"

ลู่หวานหว่าน: ตรงกันข้าม ลู่เวยเวยเป็นเหมือนคนที่คอยควบคุมของเธอ มีแต่จะทำให้เธอบดบังเท่านั้น

วินาทีถัดมา เธอถูกตบที่ไหล่เบาๆ: "ผู้ช่วยลู่ คืนนี้มีกินเลี้ยง คุณจะไปด้วยไหม？"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่หวานหว่านก็นึกถึงลี่จิ่งเชิน ถ้าเธอไม่กลับไปจะไม่มีใครเอาอาหารเย็นมาให้เขา

เธอต้องยิ้มขอโทษเพื่อนร่วมงาน: "คราวหน้าแล้วกันนะ พอดีฉันมีธุระ"

*

หกโมงเย็น

ลู่หวานหว่านตอกบัตรเข้างานและออกจากงานตรงเวลา แต่เมื่อเธอไปรับรถในโรงรถ เธอได้พบกับลู่เวยเวยพี่สาวของเธอและพี่เขยในอนาคตของเธอที่กำลังจะออกไปเหมือนกัน

ที่แตกต่างกันก็คือ รถของลู่หวานหว่านเป็นรถยนต์ไฟฟ้าคันเล็กๆ ในขณะที่รถของลู่เวยเวยคือมาเซราติ

แค่ชำเลืองมองเพียงครั้งเดียว ลู่หวานหว่านก็พร้อมจะเอารถคันน้อยนี้หลบไปให้พ้น

“หวานหว่าน!”

โดนเจอจนได้

หลังจากที่ ลู่หวานหว่านหยุดและเรียกไปว่า "พี่สาว"