บทที่ 6 คำพูดของเธอทำให้เขารำคาญ

หลังจากคิดดูแล้ว ลู่หวานหว่านไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ยังไงซะที่นี่ก็คืออาณาเขตของทุกคน “อ้อ แม่บ้านโจว จะถามหน่อยว่าที่บ้านมีเครื่องซักผ้าที่ใช้ร่วมกันไหม？ พรมในห้องสกปรกแล้ว ฉันอยากจะทำความสะอาดหน่อย"

“มีอยู่ อยู่บนชั้นสี่ คุณยายน่าจะเอาขึ้นไปที่ข้างบน” มันควรจะเป็นงานของคนใช้ แม่บ้านโจวต้องเป็นคนเอามาให้กับลู่หวานหว่าน ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย

“โอเค ฉันรู้แล้ว” ลู่หวานหว่านไม่ได้ยึดติดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนี้นานเกินไป หลังจากที่ตอบไป เธอหันหลังกลับและเข้าไปในห้องของลี่จิ่งเชิน

ติดตามอย่างใกล้ชิด ได้ยินเสียงแต่ "ปัง--"ออกมาจากห้อง!

ลู่หวานว่านตามเสียงนั่นไป พบว่าลี่จิ่งเชินอยู่ในห้องน้ำและกวาดอุปกรณ์อาบน้ำรวมถึงผลิตภัณฑ์ดูแลผิวที่เธอเพิ่งใช้ไปเมื่อคืนนี้

เธอรีบวางถาดลงแล้วเดินไปถาม "คุณลี่ คุณเป็นอย่างไรบ้าง？"

ชายคนนั้นไม่ตอบ หลังที่ดูสูงและตรงของเขาตึงออก เผยให้เห็นความรู้สึกที่ดูไม่ดีของเขาออกมาอย่างเงียบๆ

วินาทีถัดมา ลู่หวานว่านสังเกตว่ามีรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่ใบหน้าด้านซ้ายซึ่งมีเลือดไหลออกมา เธอตกใจและสงสัยว่าเขายังชอบที่จะทำร้ายตัวเองด้วยเหรอ?

จนกระทั่งเธอเห็นมีดโกนที่เขาถืออยู่ในมือ ความคิดแวบเข้ามาในหัวของเธอว่า "คุณ... กำลังโกนหนวดอยู่หรือเปล่า？"

หลังของลี่จิ่งเชินแข็งทื่อและด้วยร่องรอยของความเขินอายกลายเป็นความโกรธ เขาได้ตำหนิออกมา: "ออกไป"

เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายตัวเอง ลู่หวานว่านก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเตือนเบาๆ ว่า “คุณมองไม่เห็น ทำแบบนี้มันอันตรายมาก”

มือของลี่จิ่งเชินก็ได้ถือมีดโกนแน่นขึ้นทันทีและพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ไปให้พ้น!”

ลู่หวานว่านหยุดพูด แต่กลับหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากกล่องทิชชู่แล้วแตะไปที่หลังมือของเขา

ด้วยความที่เขาถือตัวเองอย่างมาก เขาไม่ต้องการให้เธอช่วยเขาหยุดเลือดไหลนั้น