บทที่ 7 ต้องการให้ฉันป้อนอาหารให้คุณไหม？

ในเวลานี้ ลู่หวานว่านได้ออกจากห้องน้ำไปแล้ว

แต่ด้วยความรู้สึกในการได้ยินที่เฉียบแหลมของลี่จิ่งเชิน เขาจึงออกมาจับเธออย่างดุดัน แต่เขาบังเอิญสะดุดบันไดที่ประตู

“ระวัง!” โชคดีที่ลู่หวานว่านก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเขาทันเวลา

กลิ่นหอมจางๆไหลเข้าสู่จมูกของลี่จิ่งเชิน ขณะที่เธอเข้าใกล้ ทำให้เขาตกตะลึงชั่วขณะ

ตั้งแต่เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เกือบทุกคนทิ้งเขาไป แม้แต่แฟนสาวรักคนแรกที่เคยสัญญากับเขาไว้กับเขาก็หันไปจับแขนของศัตรู

ทันใดนั้นก็มีคนที่เต็มใจจะสนับสนุนเขา แต่มันเป็นผลตอบแทนของปู่ของเขา

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลี่จิ่งเชินก็ปล่อยมือของเธออย่างสงบและพูดด้วยความรังเกียจ "ลู่หวานว่าน เธอคิดว่าถ้าเธอสัมผัสร่างกายฉันด้วยวิธีนี้ ฉันจะทำอะไรกับเธอเหรอ？"

“…” ไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนมาจับฉันก่อนเหรอ คุณชายใหญ่*?

เมื่อเห็นลี่จิ่งเชินพูดจบ เขาก็คลำหาตัวเองไปทางเตียงของลู่หวานว่าน สูดหายใจเข้าลึกๆและบอกตัวเองว่าอย่าไปยุ่งกับคนตาบอด เขาเดินตามหลังเขาไปและถามว่า "คุณหิวไหม แม่บ้านโจวพึ่งจะเอาอาหารมาให้ คุณจะกินตอนที่มันยังร้อนๆอยู่ไหม?”

หลังจากที่ลี่จิ่งเชินนั่งลงข้างเตียง เขาก็ถามอย่างงงๆ ว่า "เขาเอาอะไรมา？"

“ก็แค่... ข้าวต้มกับผักเขียว” หลังจากลู่หวานว่านพูดจบ เธอมองที่ใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว และเห็นว่าเขาไม่แปลกใจเลย เป็นไปได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

วินาทีถัดมา ลี่จิ่งเชินก็พูดว่า "นำมันมาที่นี่"

หลังจากที่ลู่หวานว่านเดินผ่านมา เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาและถามอย่างลังเลว่า "คุณต้องการให้ฉันป้อนอาหารให้คุณไหม？"

ลี่จิ่งเชินเยาะเย้ย: "ตาฉันแค่มองไม่เห็น แต่ฉันไม่ได้พิการ!"

ลู่หวานว่านยื่นข้าวต้มให้เขา

เมื่อเห็นว่าเขาให้ความร่วมมือในการรับมัน ลู่หวานว่านจึงไม่มีเวลามีความสุข ใครจะไปรู้ว่าในวินาทีต่อมา เขาจะตักชามและเทโจ๊กขาวทั้งหมดลงไป