บทที่13 ทานอาหารกับคนอื่น ในใจคิดถึงเขา

พี่รอง!" ลี่ซู่หยางร้องขึ้นอย่างไม่พอใจ ถ้าลี่เซี่ยงเฉินไม่ช่วยเขาหาหน้ากลับมาก็ช่างมันเถอะ แต่นี่ยังไม่ให้แม่ช่วยเขาสั่งสอนลู่หวานหว่านอีก!

จวงจิ้งกลับมองลี่เซี่ยงเฉินแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมากพูดว่า "เอาละซู่หยาง มีแขกอยู่ด้วย ท่าทางของเจ้าแบบนี้ เหมือนอะไร?"

ลี่ซู่หยางยังคิดจะงอแง แต่ลี่เซี่ยงเฉินกลับพูดเสียงเข้มว่า "ยังไม่มาเอาเองอีก?"

ภายใต้แววตาการชี้นำของจวงจิ้ง ลี่ซู่หยางเดินแบกหน้าเล็กๆ มาตรงหน้าลู่หวานหว่าน ดึงหนังสติ๊กจากมือเธอกลับมา

ลู่หวานหว่านรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถือสาเขา จึงใช้น้ำเสียงที่เป็นผู้ใหญ่ไม่ถือสาเด็กแล้วพูดว่า "ครั้งหน้าอย่าประมาทแบบนี้อีกล่ะ"

ลี่ซู่หยางกลั้นความโกรธเอาไว้ ได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่เธออย่างเคียดแค้น แสดงถึงแค้นนี้เขาได้จำไว้แล้ว

*

ระหว่างมื้ออาหาร ลี่เซี่ยงเฉินคีบอาหารให้ไป๋ชิงลั่วอยู่เป็นระยะๆ ส่วนลี่ซู่หยางก็เรียกไป๋ชิงลั่วว่า'พี่ชิงลั่ว'อย่างสนิทสนม แม้จวงจิ้งจะไม่ได้พูดอะไร แต่พอมองไป๋ชิงลั่ว กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้า

ทุกคนพูดคุยกันอย่างมีความสุข

ในทางตรงกันข้ามลู่หวานหว่านเป็นเหมือนแผ่นฉากหลัง ที่ดูเหมือนจะมีแต่ไม่มีอะไรเลย

แต่พอคิดว่าลี่จิ่งเชินยังรอให้เธอกลับไปป้อนยา ลู่หวานหว่านก็เร่งทานข้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ผลลัพธ์ก็คือรอเธอทานอย่างรวดเร็วจนเสร็จ จวงจิ้งและคนอื่นๆ ก็ทานกันอย่างช้าไปได้ครึ่งหนึ่ง

ลี่ซู่หยางเห็นเธอทานเร็วขนาดนี้ ก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้ "เธอเกิดมาจากผีตายอยากเหรอ?"

แม้แต่แววตาของจวงจิ้งก็ฉายแววดูแคลน ไม่รู้ว่าตระกูลลู่สอนลูกสาวอย่างไร ถึงไม่เข้าใจมารยาทแม้แต่นิดเดียว

"......" ลู่หวานหว่านคิดในใจว่าพวกเธอไม่ใช่เห็นฉันเป็นแค่อากาศอยู่ตลอดเวลาเหรอ? ทำไมตอนนี้ถึงสังเกตเห็นแล้วล่ะ?

ในตอนนั้นเอง แม่บ้านคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาลู่หวานหว่านพร้อมกับถุงพลาสติก แล้วถามอย่างสงสัย "คุณผู้หญิงคะ นี่เป็นอาหารที่......คุณสั่งมาเหรอคะ?"

ลู่หวานหว่านยื่นมือไปรับมา "ใช่จ้า ขอบคุณนะ"

ในขณะนั้น สีหน้าของคนบนโต๊ะที่มองมาทางเธอ เหมือนกับกำลังมองสิ่งแปลกประหลาดอะไรบางอย่าง