บทที่14 เขาไม่ต้องการความเมตตาจากผู้อื่น

จนกระทั่งลู่หวานหว่านขึ้นไปชั้นบน สีหน้าของจวงจิ้งก็ยังไม่ดีขึ้น "มองข้ามความหวังดีของคนอื่น ติดตามคนพิการอย่างลี่จิ่งเชินนั้นมันมีอะไรดี?”

ลี่ซู่หยางเอ่ยด้วยความแค้น "ไม่กินก็ไม่กิน หิวตายไปเลย!"

ลี่เซี่ยงเฉินกล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า "แม่ครับ พี่สะใภ้เพิ่งเข้าบ้านมาเมื่อวานเอง ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ในบ้าน ต่อไปผมจะค่อยๆ บอกเธอเอง"

ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงไป๋ชิงลั่วที่ไม่ได้แสดงความคิดเห็น เพียงแต่ดวงตาคู่งามที่หลุบต่ำคู่นั้นกลับราวกับถูกปกคลุมหมอกบางๆ ทำให้ผู้อื่นไม่อาจมองได้ชัดเจน

*

บนชั้นสอง

ลู่หวานหว่านหิ้วอาหาร และเปิดประตูเข้าไปในห้องของลี่จิ่งเชิน พร้อมพูดว่า "ฉันกลับมาแล้ว"

ลี่จิ่งเชินส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา หลังจากได้ยินเสียงของเธอ

ลู่หวานหว่านคิดว่าเขาหิวมาก จึงรีบพูดขึ้นมาว่า "ให้คุณรอนานแล้ว ฉันเอาของกินมาให้คุณด้วย"

ลี่จิ่งเชินกลับพูดประชดว่า "ฉันนึกว่าเธอมีความสุขกับที่ใหม่ลืมที่เก่า จนไม่อยากกลับมาแล้ว"

มุมปากลู่หวานหว่านกระตุก นับแต่นี้ไป จวงจิ้งไม่แสดงให้สีหน้าของเธอก็นับว่าดีแล้ว ไหนเลยจะมีความสุขกับที่ใหม่จนไม่อยากมาที่เก่าแล้วล่ะ?

"อย่าใส่ร้ายฉันสิ พอกินข้าวเสร็จฉันก็ขึ้นมาเลย ไม่ได้ชักช้าแม้แต่นิดเดียว" ลู่หวานหว่านพูด พลางคิดอะไรบางอย่างถาม "จริงสิ แม่บ้านโจวเอากล่องยามาให้หรือเปล่า?"

ได้ยินดังนั้น ลี่จิ่งเชินก็พยักหน้า "เอามาแล้ว"

"อ๋อ" ลู่หวานหว่านมองไปรอบๆ "แล้วเธอเอาไปไว้ที่ไหน?"

ลี่จิ่งเชินพูดอย่างคลุมเครือว่า "อยู่ที่ฉัน เธอมานี่"

ลู่หวานหว่านจึงเดินเข้าไปหาเขา สุดท้ายกลับพบว่ามีกล่องยาที่แยกออกจากกันอยู่ข้างๆ เท้าของเขา ข้างในมีผ้าพันแผล แอลกอฮอล์ และยาครีมทั้งหมดกลิ้งออกมา