บทที่15 ค่อยๆ ยอมรับ การมีเธออยู่

เมื่อเห็นลี่จิ่งเชินทำหน้าเย็นชาแต่ไม่ได้ปฏิเสธ ลู่หวานหว่านจึงเปิดห่ออาหารให้เขา

กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูก ไม่ว่าลี่จิ่งเชินไม่เต็มใจเพียงไร ก็ต้องจำยอมรับว่าตัวเองหิวแล้ว

ลู่หวานหว่านสังเกตสีหน้าของเขา พลางพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าคุณชอบทานอะไร ก็เลยสั่งข้าวผัดเนื้อมาให้ คุณลองชิมดูสิ"

ลี่จิ่งเชินเชิดคางขึ้น ภายใต้ท่าทางที่หยิ่งยโส ได้ฉายแววลำบากใจเล็กน้อย "เธอไม่ให้ตะเกียบฉัน แล้วจะให้ฉันชิมยังไง?"

ลู่หวานหว่านกำลังจะยื่นตะเกียบให้เขา คิดไปคิดมา ก็หดกลับ "งั้นตกลงกันก่อน คุณจะเทอาหารทิ้งไม่ได้แล้ว เงินเดือนแค่ไม่กี่พันหยวนของฉัน จะให้คุณทำเสียเปล่าประโยชน์ไม่ได้"

"คุณหนูสามผู้สูงศักดิ์ของตระกูลลู่อย่างเธอ จะพึ่งพาชีวิตกับอิแค่เงินเดือนแค่นี้?" ความหมายที่กล่าวมา คือเป็นไปไม่ได้ที่ตระกูลลู่จะไม่สนใจเธอ

แววตาลู่หวานหว่านกลับหม่นหมองลง "คุณลี่ คุณเคยสงสัยไหมว่า ทำไมพ่อฉันถึงให้ฉันแต่งงานกับคุณ?"

"แน่นอนว่าอยากได้ความร่ำรวยและความมั่งคั่งของตระกูลลี่" พอพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของลี่จิ่งเชินก็ดำอีกครั้ง

"ใช่แล้ว คนที่อยากได้ความร่ำรวยและความมั่งคั่งคือเขา แต่คนที่กระโดดลงไปในหลุมไฟก็คือฉัน หากตระกูลลู่เป็นที่พึ่งของฉันจริงๆ เช่นนั้นฉันคงจะต้องร้องไห้โวยวายเชือกแขวนคอปฏิเสธเรื่องแต่งงานเช่นนี้ ไม่ใช่เหรอ?"

คำพูดของลู่หวานหว่าน ทำให้ลี่จิ่งเชินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม——

"งั้นเธอกล้าพูดว่า การแต่งงานกับฉันเธอไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย?"

"นั่นก็ไม่ใช่"

คำตอบที่ตรงไปตรงมาของเธอ แลกกับเสียง"ฮึ่ม"ของเขา!

ลู่หวานหว่านไม่ใช่ว่าจะโกหกเขาไม่ได้ สร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองเป็นเหยื่อ แต่พอเห็นลี่จิ่งเชินที่น่าสงสารกว่าเธอมากก็ยังไม่พูดอะไร แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรล่ะ?

"ช่างมันเถอะ ช่วงเวลาสั้นๆ อธิบายไปคุณก็ไม่เข้าใจ คุณทานข้าวก่อนเถอะ" ลู่หวานหว่านยัดตะเกียบใส่มือเขา แล้วจ้องเขม็งไปที่เขาด้วยสีหน้าจริงจัง

ขณะที่มองอยู่นั้น เธอได้พบว่าลี่จิ่งเชินก็หล่อมากจริง คิ้วคมเข้มดวงตาเป็นประกาย ดูมีสง่าราศี น่าเสียดายที่ตาบอดทั้งสองข้าง มิเช่นนั้นจะมาถึงมือเธอได้อย่างไร?