บทที่18 ปกป้องได้แค่ชั่วคราว คงไม่อาจปกป้องได้ตลอดชีวิต

เมื่อลู่หวานหว่านกลับมาถึงบ้านตระกูลลี่ จวงจิ้งกำลังดื่มชาอยู่ในห้องรับแขก เธอจึงเรียกขึ้นว่า "แม่"

หลังจากที่จวงจิ้งกวาดสายตามองอาหารในมือเธอแล้ว จึงได้ส่งเสียง “อืม" เบาๆ

วินาทีถัดมา แม่บ้านโจวที่ยืนอยู่ด้านหลังจวงจิ้งก็พูดขึ้นว่า "คุณผู้หญิง นายท่านด้านนั้นมีคนมาแล้ว กำลังรอคุณอยู่ค่ะ"

"อ๋า? อ้อ......" ลู่หวานหว่านพยักหน้า จากนั้นพูดกับจวงจิ้งว่า "แม่คะ งั้นฉันขึ้นไปข้างบนก่อนนะ"

"ไปเถอะ" จวงจิ้งไม่พูดอะไรมาก

หลังจากลู่หวานหว่านจากไป แม่บ้านโจวก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า "คุณหญิง ดูท่าแล้ว เธอคงจะปกป้องคุณชายใหญ่แล้วจริงๆ"

จวงจิ้งยกถ้วยชาขึ้นเป่า "น่าเสียดายที่หล่อนปกป้องได้แค่ชั่วคราว คงไม่อาจปกป้องไปได้ตลอดชีวิต รอท่านผู้เฒ่าตายไปสักวันเถอะ หึ......"

บนชั้นสอง

ลู่หวานหว่านเพิ่งเดินเข้าไปในห้องของลี่จิ่งเชิน ก็เห็นคนใส่เสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งกำลังตรวจตาเขาอยู่ เธอจึงไม่กล้าส่งเสียงรบกวน จึงยืนมองอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ

เมื่อเสื้อกาวน์สีขาวหันกลับมา ลู่หวานหว่านก็เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มวัยรุ่นรูปหล่อ พออีกฝ่ายเห็นเธอก็ทักทายก่อน "สวัสดีครับ คุณคือภรรยาที่เพิ่งแต่งงานของคุณชายใหญ่ของผมใช่ไหมครับ?”

ลู่หวานหว่านคิดในใจว่าคุณเกรงใจเกินไปแล้ว ดูเหมือนเธอจะเป็นภรรยาของลี่จิ่งเชิน แต่ในความเป็นจริงแล้วคือเป็นพี่เลี้ยงต่างหาก

ดังนั้น เธอจึงไม่กล้าพูดมาก "เรียกฉันว่าลู่หวานหว่านก็พอแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าจะเรียกคุณว่าอย่างไรคะ?”

"กระผมแซ่ฉู่"

"สวัสดีค่ะ คุณหมอฉู่"

หลังจากทั้งสองพูดทักทายกันเสร็จ ฉู่มั่วก็เปลี่ยนเรื่องทันที "คุณลู่ ขอถามถึงบาดแผลที่หน้าผากของคุณชายใหญ่ของผมหน่อยได้ไหมครับว่ามาจากไหน?"

ลู่หวั่นหว่านไม่อยากแบกความผิดแทนลี่ซู่หยาง จึงพูดว่า "ถูกเด็กเปรตคนหนึ่งใช้หินตีค่ะ"

ฉู่มั่วได้ยินดังนั้น ก็ถามด้วยความตกใจ "งั้นคุณก็ดูคุณชายใหญ่ของผมถูกตีอย่างนั้นเหรอ?"

ลู่หวานหว่านรีบอธิบาย "ไม่ใช่อย่างแน่นอน ตอนนั้นฉันแค่กลับมาช้าเท่านั้น ไม่งั้นฉันจะต้องเข้าไปห้ามทันที!"

ฉู่มั่วพยักหน้า "ดีมาก หวังว่าครั้งหน้าคุณลู่จะรักษาความกล้านี้ไว้ได้ และสามารถปกป้องไว้ก่อนได้"

"......" ลู่หวานหว่านรู้สึกว่าตัวเองได้ถูกเตือนเข้าแล้ว