บทที่19 ถูกเธอสัมผัส ทำตัวไม่ค่อยถูก

ลู่หวานหว่านกลอกตาพูด "แล้ว แล้วทำยังไงดี?"

ฉู่มั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมจำได้ว่าชั้นสองมีห้องครัวเล็กๆ ที่ไม่ได้ใช้งานมานานมากแล้ว บางทีคุณลู่อาจจะใช้มันเพื่อทำอะไรสักอย่างได้"

"......" หมายความว่าไง? หรือว่าจะให้เธอทำอาหารเย็นให้ลี่จิ่งเชินด้วยตัวเองทุกวัน?

ลู่หวานหว่านหัวเราะแห้งๆ พูดกับลี่จิ่งเชินที่ไม่ได้พูดอยู่นานว่า "คุณลี่ บริษัทของเราทำงานล่วงเวลาเป็นประจำ ระหว่างทางกลับรถก็ติดอีก คุณคงรอให้ฉันมาทำอาหารเย็นให้คุณไม่ไหวแล้วล่ะ?"

ได้โปรด อย่าตอบตกลงเด็ดขาด!

น่าเสียดายที่สวรรค์ทำให้คนไม่สมหวัง วินาทีถัดมา ถึงได้ยินลี่จิ่งเชินพูดแค่ว่า "ฉันทำได้"

"......" ความดื้อรั้นของคุณล่ะคุณชายใหญ่?

ฉู่มั่วฉวยโอกาสหยิบสมุดภาพออกมา "คุณลู่ คุณไม่ต้องกังวล ผมได้ช่วยคุณเตรียมสูตรอาหารไว้แล้ว คุณแค่ทำตามวิธีข้างในก็พอ"

ลู่หวานหว่านรับสมุดภาพมาทั้งน้ำตา เธอรู้สึกว่าฉู่มั่วไม่ควรเป็นแค่หมอ แต่ควรจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเจรจาต่อรอง นี่แค่เจอไม่เท่าไหร่ เธอก็ได้เซ็นสัญญา "เสียเอกราชและเสียเกียรติภูมิของชาติ"มากมายขนาดนี้!

"คุณลู่"

"แล้ว แล้วอะไรอีกล่ะ?"

ภายใต้การจ้องมองอย่างกังวลของลู่หวานหว่าน ฉู่มั่วยิ้มน้อยๆ "ผมควรกลับแล้ว"

ลู่หวานหว่านแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ฉันไปส่งคุณ!"

ฉู่มั่วไม่ปฏิเสธ

ทั้งสองคนเดินออกจากประตู ทันใดนั้นฉู่มั่วก็หยิบขวดสีแดงเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า "เกือบลืมไปเลย คุณลู่ นี่ให้คุณครับ"

ลู่หวานหว่านถามอย่างสงสัย "นี่คืออะไร?"

ดวงตาของฉู่มั่วมีประกายแสงจางๆ "นี่คือน้ำมันหอมระเหยจากดอกกุหลาบ มันจะช่วยผ่อนคลายจิตใจ และผ่อนคลายเส้นลมปราณได้ เมื่อคุณกับคุณชายใหญ่แช่น้ำก็หยดลงไปสองสามหยด รับรองว่าพวกคุณ......จะนอนหลับฝันดีทั้งคืน"

"จริงเหรอคะ?"ลู่หวานหว่านไม่ทันสังเกตถึงจังหวะที่ฉู่มั่วหยุดไป หลังจากรับมาก็ดีใจ "ฉันก็มีส่วนเหมือนกัน? ขอบคุณนะ!”