บทที่3 นิสัยเขาไม่ดี และปากยังร้ายอีก

ลู่หวานหว่านเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ ได้มองไปที่ลี่จิ่งเชินที่อยู่ไกลๆ เห็นเขานอนหลับตาอยู่บนเตียง คงคิดว่าน่าจะหลับไปแล้ว

ในที่สุดก็ไม่ต้องฟังคำพูดที่ชั่วร้ายของเขาแล้ว

ลู่หวานหว่านถอนหายใจด้วยความโล่งอก และคิดว่าพรุ่งนี้ตัวเองยังต้องไปทำงาน จึงจะเตรียมตัวเข้านอน

แต่วันนี้ที่เมืองS มีหิมะตก และในห้องไม่มีเครื่องทำความร้อน ลู่หวานหว่านได้แค่ค้นทุกตู้ที่มีอย่างเบาๆ แต่กลับพบว่ามีผ้าห่มเพียงผืนเดียวที่อยู่บนตัวลี่จิ่งเชิน

แม้ว่าเขาจะนิสัยไม่ดี แถมยังปากร้าย แต่เธอก็ไม่ถึงขั้นที่จะต้องแย่งผ้าห่มของคนป่วย คิดไปคิดมา เธอจึงได้หยิบเสื้อโค้ตตัวหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเดินทาง แล้ววิ่งไปนอนบนโซฟา

ผ่านไปนาน——

หลังจากที่ลู่หวานหว่านหลับไป ชายที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมา

ภายใต้โคมไฟติดผนังที่มืดสลัว สะท้อนให้เห็นคิ้วที่คมเข้มของลี่จิ่งเชิน เห็นในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ยังจะมีร่องรอยของความหดหู่อยู่ได้อย่างไร?

วินาทีต่อมา เขาลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ มองหญิงสาวที่นอนอยู่บนโซฟาอย่างเย็นชา

ภรรยาที่เพิ่งแต่งของเขามีใบหน้าเล็กๆ ผิวพรรณที่ละเอียดอ่อน ผิวชั้นนอกเผยออกมานั้นดูงดงามเป็นพิเศษ เผยให้เห็นถึงความอ่อนเยาว์ที่เป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาว

เธอดูเหมือนจะนอนหลับไม่สนิท เท้าเล็กๆ ของเธอขดตัวเข้าไปในเสื้อโค้ต ดูท่าแล้วคงจะเย็นมาก

ในตอนนั้นเอง ความเจ็บปวดก็แทงเข้ามา ทำให้ดวงตาของลี่จิ่งเชินจมดิ่งสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

เขาเพิ่งเริ่มมองเห็นเมื่อวานนี้ เพียงแต่ว่าระยะเวลาที่เขาสามารถมองเห็นได้นั้นสั้นมาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขามองเห็นใบหน้าของคนรอบข้างได้อย่างชัดเจน

อุบัติเหตุทางรถยนต์ ไม่เพียงแต่ทำให้เขาสูญเสียแสงสว่าง แต่ยังทำให้เขาสูญเสียอำนาจการบริหารบริษัทตระกูลลี่ไปด้วย แม้แต่แฟนสาวที่เขารักมานานหลายปีก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของศัตรู เขาไม่เหลืออะไรแล้ว!

และคืนนี้ ก็แค่มีคนที่มองเขาเป็นตัวตลกเพิ่มขึ้นมาอีกคนเท่านั้น! เขาจะสามารถเอาหน้าไปมองเธอดีๆ ได้อย่างไรกัน?