บทที่ 1004

ดวงตาของยาเอลเป็นประกาย "จริงเหรอคะ?"

“ใช่จ้ะ ตระกูลฮิลล์กลายเป็นอดีตไปแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะฟื้นคืนความรุ่งโรจน์ที่พวกเขาเคยมีได้อีก ไลโอน่าเป็นองค์กรขนาดใหญ่ที่ตัองใช้เงินมหาศาลในการดําเนินงาน ดังนั้นผมคาดว่าคุณชายใหญ่ฮิลล์คงจะไม่สามารถประคองมันไว้ได้นานนัก” แชนซ์กล่าว “ไว้ไปหาที่ที่เราจะอยู่อย่างเก็บตัวตัดขาดจากโลกภายนอกและดําเนินชีวิตตามปกติได้กันเถอะ”

“ใช่ค่ะ ขอบคุณนะแชนซ์ แต่หยุดที่มุมด้านหน้าทีสิ ฉันอยากไปเดินเล่นหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นผมไม่ไปกับคุณนะ ผมยังต้องกลับไปรับคําสั่งจากคุณชายใหญ่ฮิลล์ต่อ” แชนซ์กล่าวอึกอัก

“ฉันรู้ค่ะ ไปเร็วค่ะอย่ารอช้า” ยาเอลส่งจูบให้เขา

หลังจากที่แชนซ์ขับรถออกไปแล้ว เธอก็รีบขึ้นรถสีดําที่จอดอยู่ริมถนน

เธอขับรถกลับไปยังตรอกเปลี่ยวแห่งนั้นทันที

เลียมฟื้นคืนสติกลับมาได้บ้างแล้ว เนื่องจากไม่มีใครเดินผ่านบริเวณใกล้เคียงนั้นเลย เขาจึงได้แต่ค่อย ๆ ขยับคืบคลานไปตามพื้นอย่างช้า ๆ

หลังจากคลานไปตามพื้นอยู่นานจนเกือบจะหมดสติ รถคันหนึ่งก็หยุดจอดที่ตรงหน้าเขา หญิงสาวนางหนึ่งก้าวลงมาจากรถ

เขาจําได้ว่าคนผู้นี้คือยาเอล แชดวิก สมาชิกของไลโอน่า

“ขอโทษทีนะคะคุณชายรองฮิลล์ จู่ ๆ ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณชายใหญ่ฮิลล์ให้พาคุณไปยังสถานที่แห่งหนึ่งค่ะ”

ยาเอลเปิดท้ายรถและเหวี่ยงเขาเข้าไปด้วยความยากลําบาก

เลียมหลังกระแทกลงไปอย่างสิ้นหวัง ยาเอลจะพาเขาไปไหนกัน? เขามีความรู้สึกที่เลวร้ายย่ำแย่มาก แต่เขาไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองเป็นลม

ทุกครั้งที่เขาแทบจะทนไว้ไม่ไหวแล้ว เขาจะบีบแผลที่กระดูกสะบ้าหัวเข่าเพื่อให้รู้สึกตัวเอาไว้

จนกระทั่งราวหนึ่งชั่วโมงต่อมารถก็หยุดกึก

ยาเอลเปิดท้ายรถและยิ้มจาง ๆ "ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะยังคงครองสติเอาไว้ได้"