บทที่ 1016

“คิดดูสินายไม่คิดว่าคนผู้นี้น่ากลัวมากเหรอ?” เชสเตอร์แว่บชำเลืองมองร็อดนีย์ “เราทุกคนล้วนห้ำหั่นกันในวงการธุรกิจ และผู้ที่ประสบความสําเร็จล้วนมีเล่ห์เหลี่ยมและเด็ดเดี่ยวไม่ยอมใคร บริษัทของเวสลีย์เพิ่งตั้งมาเพียงไม่กี่ปีเองแต่ตอนนี้เป็นบริษัทชั้นนําในออสเตรเลียแล้ว ย้อนไปไม่กี่ปีก่อนฉันยังจําได้เมื่อโกลเด้น คอร์ปอเรชั่นจัดตั้งขึ้นในแคนเบอร์รา คนส่วนมากดูถูกมัน ยังไม่ชัดเจนว่าเขายึดที่มั่นในแคนเบอร์ราได้ตอนไหน แต่ทุกวันนี้เขามักไปปรากฏตัวเสมอในงานสังคมที่บรรดาบุคคลสำคัญทั่วทั้งแวดวงธุรกิจมารวมตัวกัน”

“... เฉียบขาด" ร็อดนีย์ตื่นตะลึงตามที่เขาได้ฟัง

“ยิ่งกว่านั้น... นายจําตอนที่แคทเธอรีนมาจากเมลเบิร์นเมื่อสามปีก่อนได้ไหม? ตอนนั้นเธอเป็นคู่หมั้นของ

เวสลีย์ แต่ต่อมาฌอนก็คว้าเธอไปจากเวสลีย์ จากนั้นระหว่างงานแต่งงานของเวสลีย์กับแคทเธอรีน ฌอนก็

เข้ามาแย่งชิงตัวเธอต่อหน้าสาธารณะอีกครั้ง มันเป็นการตบหน้าเวสลีย์ฉาดใหญ่ นายคิดว่าผู้ชายคนไหนจะทนเรื่องนั้นได้?”

"ใช่แล้ว" ร็อดนีย์นึกถึงเหตุการณ์นั้นและพยักหน้า “เชสเตอร์ถ้าเป็นกรณีนี้เวสลีย์ก็เป็นจอมบิดเบือนตัวจริง เนื่องจากเขาเข้าไปยุ่งกับฌอนในสถานีตํารวจได้แสดงว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นเลย ถ้าเขายังคงตั้งเป้าที่ฌอน มันจะเป็นปัญหาแน่”

“ที่แย่ยิ่งกว่าคือเขาจะแอบจัดการกับฌอนในขณะที่ภายนอกยังดูสงบนิ่ง”

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรอีกกระทั่งฌอนถูกเข็นออกจากห้องฉุกเฉิน เขาไม่ได้หมดสติแต่ใบหน้าของเขาขาวราวกับกระดาษ

หลังจากเข้าไปในวอร์ด คุณหมอพูดอย่างหมดหวังว่า “เราได้ทําการเลาะเนื้อเยื่อและชิ้นส่วนแปลกปลอมออกไปและเย็บแผลของเขาแล้ว เมื่อพิจารณาถึงบาดแผลของเขารุนแรงมาก หมอบอกไม่ได้ว่าเขายังใช้การได้อยู่หรือเปล่า”

“หมอหมายความว่าอะไรครับ? ผมจะทํามันไม่ได้อีกแล้วเหรอไง...?” มันทำให้ฌอนสิ้นฤทธิ์ราบคาบ

“คุณก็พูดอย่างนั้นไม่ได้เหมือนกัน มัน... ไม่ใช่อย่างนั้นซะทีเดียว” คุณหมอเหลือบมองเขาอย่างสงสาร "คุณต้องมองโลกในแง่ดีเข้าไว้นะ"

“...”

ฌอนหัวเราะประชด

คําพูดของหมอยังไม่ทําให้เขาสบายใจขึ้นมา