บทที่ 1036

เวสลีย์สตาร์ทรถด้วยสีหน้าโกรธจนบูดเบี้ยว ระหว่างทางเขาโทรหาเรจิน่า “ไปรอผมที่ห้องชุดในสํานักงาน ด้วย"

เขาอยากได้ผู้หญิงสักคน ไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงทนอดกลั้นความรู้สึกโกรธที่อยู่ในใจไม่ไหว

เมื่อเขาใกล้ถึงอาคารสำนักงานบริษัท โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกแล้ว

“ประธานลียงส์ คุณกำลังถูกโลแกนติดตาม”

โลแกนเหรอ?

เวสลีย์ตกใจมาก “เขาตามฉันมานานแค่ไหนแล้ว?

“ตั้งแต่คุณออกจากฮัดสัน คอร์ปอเรชั่น เขาระวังตัวมาก ถ้าเราไม่ได้ส่งคนไปสังเกตเขากับออสตินไว้ตั้งแต่แรก ผมก็คงไม่ทันสังเกตเห็นหรอก”

"ผมเข้าใจแล้ว" เวสลีย์กํามือบนโทรศัพท์แน่น แล้วจากนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างเย็นชา

โลแกนเชื่อฟังแคทเธอรีนคนเดียวเท่านั้น ซึ่งนั่นหมายความว่าแคทเธอรีนได้ขอให้โลแกนมาตามสืบเขา

เธอสงสัยอะไรบางอย่างเหรอ?

ไม่มีเหตุผลเลย เวสลีย์ระมัดระวังตัวแจมาโดยตลอด แล้วมันผิดพลาดตรงไหน?

ดูท่าว่าความสําคัญสูงสุดของเขาคือการขจัดข้อสงสัยที่เธอมีต่อเขา เขาจึงโทรหาเรจิน่าอีกที “เธอไม่ต้องไปที่สํานักงานนั่นแล้วและช่วงนี้ก็ไม่ต้องมารอฉันด้วยล่ะ แคทเธอรีนเริ่มสงสัยบางอย่างแล้ว”

เรจิน่าอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ว่า “ประธานลียงส์คะเธออยากสงสัยอะไรก็ตามใจเธอสิคะ เธอทำอะไรไม่ได้อยู่ดีตราบใดที่คุณยังไม่ได้หย่า”

"เธอนี่รู้อะไรบ้างไหมเนี่ย?" เวสลีย์ตําหนิเธออย่างรุนแรง

“ด้วยสถานะตอนนี้ของคุณ คุณไม่จําเป็นต้องทําอย่างนั้นจริง ๆ นะ”

"ตอนนี้ฉันมีสถานะอะไรกันล่ะ?" เวสลีย์หัวเราะเยาะ "ก็แค่หมาของเมสัน"

ในฐานะเลขานุการของเขาเรจิน่าเข้าใจสถานะนั้นดี แต่หลังจากได้ยินคําพูดของเขาเธอก็อดไม่ได้ที่จะพึมพํากับตัวเอง ตอนนี้เมสันเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดของออสเตรเลีย ดังนั้นการเป็นลูกน้องของเมสันหมายความว่า

เวสลีย์ก็เป็นหนึ่งในบุคคลสําคัญของออสเตรเลียด้วยเช่นกันนี่นา